แม้คนจะเดินไม่เร็วเท่ารถม้า แต่หมู่บ้านก็มีขนาดไม่ใหญ่ ต่อให้ไม่เดินตามติดก็รู้ว่ารถม้าคันนั้นมุ่งหน้าไปยังตระกูลเย่
นางสองหวังเร่งฝีเท้าตามไป พอเดินถึงทางแยกก็เห็นชายชราคนหนึ่งลงมาจากรถม้าคันที่สองพอดี
เมื่อเห็นว่าในรถม้าคันที่สองไม่มีนางกั๋วหรือหวังฟูกุ้ย นางสองหวังก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
แต่ตระกูลเย่ก็ไม่มีญาติพี่น้องอยู่แถวนี้แล้ว ชายชราคนนี้เป็นใครกันนะ?
ดูจากเสื้อผ้าอาภรณ์แล้ว คล้ายเศรษฐีผู้หนึ่ง
หรือว่าตระกูลเย่คิดจะหาสามีใหม่ให้ยายเย่ จึงพาคนมาสู่ขอถึงบ้าน?
เดิมทีนางสองหวังคิดจะเข้าไปแอบฟังที่หน้าประตู ทว่าเสียงสุนัขเห่ากรรโชกในลานบ้านทำให้นางล้มเลิกความคิดในที่สุด
แต่ไม่นานนางก็นึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะอุ้มกระจาดหันหลังเดินจากไป
ยามนี้ในลานบ้านตระกูลเย่ เซี่ยวเย่ที่ตัวโตขึ้นกว่าก่อนหน้าโอบล้อมชิงเทียนพลางกระโดดโลดเต้นอย่างคึกคัก หางแกว่งจนเห็นเพียงเงาพร่า เห่าบ๊อก ๆ ไม่หยุด อีกทั้งยังส่งเสียงครางออดอ้อนเป็นระยะ
ถึงอย่างนั้น ตัวมันก็มีขนาดใหญ่แต่เดิมอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งโตจนแทบจะตัวใหญ่กว่าสุนัขปักกิ่งทั่วไปเสียอีก
แต่แท้จริงแล้วมันยังเป็นลูกสุนัขตัวน้อยที่ยังไม่ผลัดขนอ่อนด้วยซ้ำ
อาสะใภ้รองเย่กล่าวว่า “โชคดีที่วันเกิดเรื่อง ข้าใช้ให้เด็ก ๆ ออกไปซื้อน้ำตาล พวกเขาพาเสี่ยวเย่ไปด้วย ไม่เช่นนั้นลูกสุนัขตัวเล็กเพียงนี้คงถูกหวัง...คนนั้นตีตายไปแล้ว!”
เดิมทีนางคิดจะพูดว่าหวังฟูกุ้ยโจรชั่วคนนั้น แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเย่เหล่าซื่อพอดี จึงกลืนคำที่เหลือลงคอไปทันที
เซี่ยวเย่ราวกับฟังคำพูดของอาสะใภ้รองเย่ออก มันเอาหัวมุดเข้าไปในอ้อมแขนชิงเทียน ครางงึมงำคล้ายกำลังร้องไห้ ทั้งยังเหมือนกำลังบอกว่า ต่อไปไม่ว่าจะไปที่ใดก็พาข้าไปด้วย อย่าทิ้งข้าไว้อีก
ชิงเทียนกอดหัวเซี่ยวเย่ ลูบหูน้อยขนนุ่มฟูพลางเอ่ยว่า “หากเสี่ยวเย่อยู่บ้าน คงจับโจรที่บุกเข้ามาได้แน่ จะไม่ปล่อยให้มันหนีไปหรอก”
“โฮ่ง!” เซี่ยวเย่ส่งเสียงราวกับตอบรับ
“สุนัขตัวนี้คงบำเพ็ญจนกลายเป็นภูตแล้วกระมัง”
ทุกคนเห็นดังนั้นก็พากันหัวเราะลั่น