“คุณนาย ของสิ่งนี้มีค่ามหาศาลเกินไป” อาสะใภ้ใหญ่เย่ถอดดอกไม้ประดับผมออก อยากจะคืนให้ฮูหยินฉิน
แต่ฮูหยินฉินกลับกล่าวว่า “สิ่งนี้ข้ามอบให้เด็ก ไม่ใช่ให้เจ้า เป็นเพียงของเล่นเอาใจเด็กเท่านั้น ไม่ได้มีค่าอะไรหรอก”
มองไข่มุกเม็ดโตกว่าถั่วเหลือง ส่องประกายแสงอุ่นสีเหลืองทองยามตะวันตกดิน
อาสะใภ้ใหญ่เย่รู้สึกว่าตนเองก็เริ่มจะมึนหัวตามไปด้วย
คำว่า “ไม่ได้มีค่าอะไร” ในปากของฮูหยินฉิน เห็นทีจะไม่ค่อยตรงกับมาตรฐานของนาง
ขณะนั้นเอง เย่ชางเสวี่ยก็วิ่งมากล่าวว่า “อาป้าใหญ่ แม่ข้าจัดการปลาเสร็จแล้ว ให้ท่านไปทำอาหารได้เลยเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินฉินรีบหาเหตุผลกล่าวว่า “บุตรของข้าชื่นชอบอาหารที่เจ้าทำเหลือเกิน หลายวันนี้คงต้องรบกวนเจ้าเสียแล้ว
“หากแม้แต่ดอกไม้ประดับผมสองดอกให้กับเด็ก เจ้ายังไม่ยอมรับ ข้าก็ไม่กล้าที่จะรับอาหารที่เจ้าทำอีกต่อไป”
อาสะใภ้ใหญ่เย่จำใจต้องกล่าวขอบคุณ แล้วพาชิงเทียนกลับไปทำอาหาร
หม้อเหล็กตุ๋นปลา ว่ากันง่าย ๆ แต่หากต้องการให้อร่อย ที่แท้ก็ต้องใช้ความคิด สิ่งสำคัญที่สุดคือการปรุงรส
อาสะใภ้ใหญ่เย่มีสูตรที่สืบทอดกันมาในตระกูล แต่ทว่าต้องใช้เครื่องปรุงและเครื่องเทศมากมาย ในชนบทห่างไกลยากที่จะหาได้ครบ
ดังนั้นถึงแม้จะแต่งงานเข้าตระกูลเย่มาหลายปี สิ่งที่ทำก็เป็นเพียงฉบับย่อ
แต่เครื่องปรุงของตระกูลเย่ไม่ครบ เครื่องปรุงของตระกูลฉินครบสิ!
อาสะใภ้ใหญ่เย่พบว่าเครื่องปรุงที่ตนต้องการ หลี่ฝูมีอยู่ที่นี่ครบทั้งหมด ก็ดีใจขึ้นมาทันที