ก่อนหน้านี้ยายเย่เคยกล่าวเรื่องนี้ที่บ้านแล้ว หลังจากนั้นเย่เหล่าต้าก็เล่าให้เย่เหล่าเอ้อร์กับเย่อร์เหล่าซานฟังด้วย เพราะเด็กทั้งห้าคนเป็นลูกของสองบ้านนี้ เรื่องนี้ย่อมต้องบอกกล่าวให้พวกเขารู้ทั่วกัน
ช่วงนี้ฝ่าบาทกำลังจะเสด็จออกจากวังไปประกอบพิธีบวงสรวงฟ้า ทางองครักษ์อวี้หลินจึงยุ่งวุ่นวายไม่น้อย
วันนี้เย่เหล่าซื่อกลับมาเร็วกว่าเย่เหล่าเอ้อร์ไม่มาก เย่เหล่าต้าจึงลืมบอกเรื่องนี้แก่เขา
คาดไม่ถึงว่าเมื่อเย่เหล่าซื่อเห็นยายเย่เรียกพี่น้องทั้งสี่มาพูดคุยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาก็พลันนึกถึงการแยกบ้าน อีกทั้งฤทธิ์สุรายังค้างอยู่ จึงเสียอาการไปในทันที
ยามนี้เขารู้แล้วว่าตนเองทำเรื่องน่าขัน จึงเอนกายลงบนเตียงเตาในห้องของยายเย่เสียเลย ร้องโอดโอยว่าคืนก่อนดื่มมากไป จนยามนี้ปวดศีรษะอยู่บ้าง
ยายเย่ตบแผ่นหลังเขาฉาดหนึ่ง พลางกล่าวว่า “โตป่านนี้แล้ว ยังทำตัวเหลวไหลราวกับลิงอีก
“เจ้าทำงานในองครักษ์อวี้หลินมานานแล้ว สำนักศึกษาในเมืองหลวงมีแห่งใดดีบ้าง เจ้าพอจะรู้บ้างหรือไม่?”
เมื่อเย่เหล่าซื่อได้ยินดังนั้นก็พลันสำรวมท่าที กล่าวว่า “ท่านแม่ถามถูกคนแล้ว
“ข้าให้คนไปสืบถามไว้แต่เนิ่น ๆ ทั้งยังรวบรวมรายชื่อสำนักศึกษาที่พอเลือกได้มาหลายแห่ง
“อาจารย์ของสำนักศึกษาเหล่านี้ล้วนแตกฉานตำรามาก บัณฑิตสอบผ่านการสอบหน้าพระที่นั่งใหม่ ๆ หลายคนก็จบจากสำนักศึกษาเหล่านี้
“เรื่องนี้ยังไม่ต้องเร่งร้อน ถึงเวลาพวกเราค่อยไปดูสำนักศึกษาแต่ละแห่ง สอบถามให้ละเอียดแล้วค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สาย”
กล่าวจบ เย่เหล่าซื่อก็รีบเอ่ยความดีความชอบต่อยายเย่ทันที “ท่านแม่ เมื่อครู่ข้าเพียงคิดไม่ทันชั่วขณะ เรื่องในบ้านข้าคำนึงถึงอยู่เสมอ”
“เอาเถิด ถือว่าเจ้ามีน้ำใจ” ยายเย่ปลอบลูกชายส่ง ๆ สองคำ ก่อนจะเร่งให้เขาพานางไปดูสำนักศึกษาเหล่านั้นโดยเร็ว จะได้จัดการเรื่องเล่าเรียนของเด็ก ๆ ให้เรียบร้อย ทุกคนจะได้เตรียมฉลองปีใหม่อย่างสบายใจ
เมื่อเอ่ยถึงปีใหม่ ยายเย่ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงกล่าวว่า “ปีนี้พวกเจ้าทั้งสี่ต่างมีเรื่องน่ายินดีไม่น้อย ชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีขึ้นทุกวัน