พ่อครัวหลายคนได้ยินคำพูดของชิงเทียน ต่างก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน ไม่กล้าเข้าไปใกล้
อาสะใภ้ใหญ่เย่ยกมือปกป้องชิงเทียน พลางบอกให้นางไปรออยู่ข้าง ๆ เกรงว่านางจะถูกเตาไฟลวก
“ได้สิ ลูกอยากกินเมื่อใด แม่ก็จะทำให้กิน แต่ให้พวกเขาเรียนรู้วิธีทำด้วย ดีหรือไม่?”
อาสะใภ้ใหญ่เย่สัมผัสได้ว่าชิงเทียนผูกพันกับตนเพียงใด
แต่เมื่อมองด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่ ชิงเทียนในยามนี้มีฐานะเป็นองค์หญิงแล้ว เมื่อเติบโตขึ้นและผ่านช่วงปรับตัวนี้ไป ไม่ว่าจะทางใจหรือชีวิตความเป็นอยู่ นางย่อมค่อย ๆ ห่างจากตนไป
ดังนั้น แม้ปากจะบอกว่าขอเพียงชิงเทียนอยากกิน นางก็พร้อมทำให้ทุกเมื่อ แต่อาสะใภ้ใหญ่เย่ยังคงถ่ายทอดวิธีทำซุปเกี๊ยวแป้งของตนให้พ่อครัวหลายคนในจวนอย่างละเอียด
เช่นนี้ ต่อไปเมื่อไม่อาจอยู่เคียงข้างชิงเทียนได้อีก อย่างน้อยก็ยังมีคนทำซุปเกี๊ยวแป้งที่นางโปรดปรานให้นางกิน
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเมื่อถึงเวลานั้น นางจะยังชอบซุปเกี๊ยวแป้งแสนเรียบง่ายเช่นนี้อยู่หรือไม่
ซุปเกี๊ยวแป้งทำเสร็จอย่างรวดเร็ว อาสะใภ้ใหญ่เย่ตักใส่ชามให้ชิงเทียน ก่อนหยดน้ำมันงาลงไปเล็กน้อย
เมื่อไอร้อนจากน้ำแกงกระตุ้นกลิ่นหอม กลิ่นนั้นก็แผ่กระจายออกมาในทันใด
ชิงเทียนกลืนน้ำลายอย่างห้ามตนเองไม่ได้
“ท่านแม่ หอมเหลือเกิน!”
“มากินเถิด ระวังลวก แม่เป่าให้ก่อน”
อาสะใภ้ใหญ่เย่จะป้อนอาหารเช้าให้ชิงเทียนที่โต๊ะตัวหนึ่งในครัว ชิงเทียนเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่บ่าวในจวนกลับพากันตกตะลึง