หลังหนีภัยแล้ง หนูน้อยนำโชควัยสามขวบกลายเป็นที่รักของทุกคน

ตอนที่ 228 แม่สื่อมาเยือนถึงที่แล้วมิใช่หรือ!

10 นาที· 2.2K คำ

อำเภอฮุยหนานตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้มีอากาศหนาวเย็นอยู่เกือบครึ่งปี ทว่าผลผลิตจากภูเขากลับอุดมสมบูรณ์ไม่น้อย

นอกจากผักป่าที่เก็บได้ในฤดูใบไม้ผลิและเห็ดในฤดูใบไม้ร่วงแล้ว สัตว์ป่าบนเขาก็มีอยู่มากมาย

ผู้คนจึงล่าสัตว์ได้อย่างเก้งหรือกวางดาวอยู่เนือง ๆ

โหยวปินเคยสอนอาสะใภ้ใหญ่เย่ทำอาหารจากเนื้อกวางไว้หลายอย่าง

แผ่นแป้งยัดไส้เนื้อกวางก็เป็นหนึ่งในนั้น

ทว่าไส้เนื้อกวางในวันนี้เป็นฝีมือปรุงรสของผู้อาวุโสเฉิน ผู้อื่นกินแล้วคงรู้สึกเพียงว่าอร่อย แต่นางกลับรับรู้ได้ทันทีว่ารสชาตินี้เหนือกว่าที่ตนทำโดยสิ้นเชิง

แผ่นแป้งยัดไส้เนื้อกวางของผู้อาวุโสเฉินไม่มันเลี่ยนอย่างที่นางทำ กลิ่นหอมกลับเข้มข้นกว่า เครื่องปรุงผสานเข้ากับรสหวานสดของเนื้อกวางอย่างกลมกลืน จนแยกไม่ออกว่าใส่สิ่งใดลงไปบ้าง

ที่สำคัญที่สุดคือ ไส้เนื้อกวางไม่ได้ใส่น้ำมันมากมาย แต่ยังคงชุ่มฉ่ำ เนื้อนุ่มละมุน ไม่แห้งกระด้างแม้แต่น้อย

หรือท่านพ่อจะปิดบังบางอย่าง ไม่ยอมถ่ายทอดเคล็ดลับให้แก่นาง?

คงไม่กระมัง?

แต่เมื่อคิดถึงสภาพจิตใจของโหยวปิน อาสะใภ้ใหญ่เย่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสิ่งที่เขาสอนนางนั้นอาจมีข้อผิดพลาดมาตั้งแต่แรกหรือไม่

พอคิดเช่นนี้ หลายเรื่องก็ดูคลี่คลายขึ้นมาในทันใด

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่นอกด่าน นางก็ทำอาหารอยู่ไม่น้อย แม้จะมีคนชมว่าฝีมือดีอยู่มาก แต่ก็ไม่เคยได้รับคำชมเกินจริงถึงเพียงนี้หลังกลับมาหมู่บ้านหรงซี

หรือว่าผู้ที่เคยกินอาหารฝีมือนางจะไม่รู้จักแยกแยะรสชาติดีร้ายกันทั้งหมด?

เมื่อคิดทบทวนดู บางทีอาจเป็นเพราะตอนทำอาหารที่นอกด่าน นางใช้วัตถุดิบและเครื่องปรุงท้องถิ่นเป็นส่วนใหญ่ อาหารหลายอย่างคงเป็นสูตรที่โหยวปินดัดแปลงจากเมนูอื่นที่ตนรู้จัก

ทว่าโหยวปินมีสภาพจิตใจขึ้น ๆ ลง ๆ นับตั้งแต่ถูกเนรเทศ

ฝีมือทำอาหารของเขาจึงแปรปรวนสูงต่ำตามไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนถูกเนรเทศเขายังอายุน้อย แม้จะเรียนรู้ฝีมือทำอาหารชั้นเลิศจากผู้อาวุโสเฉิน แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นแตกฉานจนประยุกต์และคิดค้นอาหารชนิดใหม่ได้ด้วยตนเอง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป