อาสะใภ้ใหญ่เย่หน้าผ่าวขึ้นมาทันที
นางจะทำอะไรได้เล่า ย่อมหวังเพียงให้ชิงเทียนออกแรงบ้าง ให้ชายแก่ผู้นั้นเปลี่ยนใจกลับมา
เพียงแต่น่าเสียดายที่สะกิดไปหลายที ชิงเทียนกลับเอาแต่กินถังหูลู่ไม่ยอมสนใจใคร
พอเห็นทุกคนมองมาที่ตน อาสะใภ้ใหญ่เย่ก็เอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “ข้า... ข้าแค่อยากจะกะขนาด หาซื้อผ้าสองชิ้นมาทำอาภรณ์ให้นางเท่านั้น”
อาสะใภ้ใหญ่เย่ว่าจบก็รีบพูดเสริมอีกว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องรีบหรอก อีกเดี๋ยวเราค่อยมาซื้อก็ได้ ขอทำเรื่องสำคัญให้เสร็จก่อนดีกว่า”
แต่หลี่ฝูกลับพูดว่า “เรื่องสำคัญวันนี้ถูกข้าทำให้พังไปแล้ว ข้าจะคิดหาทางอื่นเอง!
“ไปกันเถอะ พวกเราไปเดินเล่นด้วยกัน ซื้อผ้าให้ชิงเทียนทำอาภรณ์กัน!”
พ่อค้าเจ้าของแผงพอได้ยินก็อาสาทันทีว่า “เรื่องเส้นทองเงินข้าอาจช่วยอะไรไม่ได้ แต่หากท่านหลายคนอยากซื้อผ้าเล่า ข้าน่ะคุ้นเคยเป็นอย่างดี!”
ว่าจบก็พาพวกเขาเดินเลาะไปตามทางคดเคี้ยว จนมาหยุดอยู่หน้าแผงผ้าแผงหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า “เหล่าลิ่ว ข้าพาแขกมาฝากการค้าให้เจ้าแล้ว”
เหล่าลิ่วเป็นคนสูงโปร่ง เห็นแขกเดินมาก็รีบลุกขึ้นต้อนรับ “ท่านหลายท่านเชิญดูตามสบาย เนื่องจากเป็นคนที่พี่เฉียนข้าพามา อยากได้อะไร ข้าจะคิดราคาตามจริงให้ทั้งหมด!”
พ่อค้าเฉียนเอ่ยแทนอาสะใภ้ใหญ่เย่ว่า “พี่ใหญ่ต้องการทำอาภรณ์ให้นาง ผ้าที่ทันสมัยและคุ้มค่าในปีนี้มีอะไรบ้าง เจ้าก็หยิบออกมาให้พี่ใหญ่ดูสิ”
“ได้เลย!” เหล่าลิ่วคลี่ผ้าออกมาหกเจ็ดม้วนด้วยความชำนาญ วางไว้ตรงหน้าอาสะใภ้ใหญ่เย่ “ท่านลองดูผ้าเหล่านี้สิ ล้วนเป็นของใหม่ปีนี้ทั้งนั้น มีชิ้นไหนถูกใจบ้างหรือไม่?”