ยามเช้าตรู่วันที่ 28 เดือนสอง ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
ด้านนอกเรือนใต้ของกรมพิธีการ มีผู้คนที่มารอประกาศผลสอบรายล้อมอยู่เต็มไปหมด
เย่เหล่าซื่อกำลังนำคนรักษาความเป็นระเบียบอยู่ ก็เห็นครอบครัวใหญ่ของตนมาถึงพร้อมหน้าพร้อมตา โดยมียายเย่เป็นผู้นำ
เขารีบแหวกฝูงชนเข้าไปหา พลางกล่าวว่า “โธ่ ท่านแม่ ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าข้าจะคอยดูประกาศผล พอถึงเวลาค่อยส่งคนไปแจ้งข่าวที่บ้านก็ได้ เหตุใดท่านต้องเบียดเสียดมาถึงที่นี่ด้วยเล่า
“คนมากมายถึงเพียงนี้ หากมีใครได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไร”
“เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ เจ้าจะให้ข้ารออยู่ที่บ้าน ข้าจะนั่งติดได้อย่างไร!”
ยายเย่ยังกล่าวไม่ทันจบ ฝูงชนก็พลันแตกตื่นโกลาหลขึ้นมา
มีคนตะโกนว่า “ประกาศผลแล้ว!”
ทุกคนต่างเบียดกันไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว
เย่เหล่าซื่อเห็นท่าไม่ดี จึงรีบสั่งองครักษ์อวี้หลินแบ่งเป็นหลายกลุ่ม แทรกเข้าไปในฝูงชน จากนั้นก็แบ่งผู้คนที่เบียดเสียดกันออกเป็นเขตย่อยหลายส่วน เพียงไม่นานก็สงบความวุ่นวายเมื่อครู่ลงได้
ครั้นถึงตอนนั้น ในที่สุดก็มีคนจากกรมพิธีการประคองกระดาษเหลืองหลายแผ่นออกมา แล้วนำไปติดไว้บนกำแพงด้านตะวันออกของเรือนใต้
ฝูงชนพลันเกิดความวุ่นวายระลอกที่สอง คราวนี้ทุกคนเบียดกันหนักกว่าเดิม ต่างอยากเข้าไปดูว่าตนเองหรือคนในครอบครัวมีชื่ออยู่บนประกาศหรือไม่
เย่เหล่าซื่อสั่งลูกน้องให้คุมสถานการณ์ให้มั่น อย่าให้เกิดเหตุขึ้นเป็นอันขาด พลางหันไปมองประกาศผลอย่างอดใจไม่ไหว
ขณะนี้เขาอยู่ใกล้ประกาศผลที่สุด ส่วนคนอื่น ๆ ถูกแนวรั้วกั้นที่จัดเตรียมไว้ก่อนแล้วขวางอยู่ด้านหลัง
เย่เหล่าซื่อยกหน้าขึ้น ตั้งใจไล่ดูรายชื่อจากอันดับหนึ่ง
ทว่าเพิ่งเงยหน้าขึ้นก็ชะงักค้างไป ครู่ใหญ่จึงขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ อย่างละเอียด จนแทบจะฟุบลงบนประกาศ