ฉินเฮ่อเซวียนที่อยู่ในห้องได้ยินเช่นนั้นก็ลุกพรวดขึ้นมา แทบอยากพุ่งออกไปสั่งสอนเจ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงทั้งสองทันที
ชิงเทียนเองก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ เช่นกัน
ถัดมา เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
“พี่ฉิน ตอนนี้พวกเราอยู่ในถิ่นของผู้อื่นกันทั้งนั้น ใจเย็นไว้ก่อน สืบให้รู้เรื่องแล้วค่อยว่ากัน”
ชิงเทียนเอ่ยปลอบฉินเฮ่อเซวียน พลางส่งสัญญาณให้ปี้รุ่ยไปเปิดประตู
เมื่อประตูเปิดออก ชายหนุ่มสองคนในชุดหางนกนางแอ่นก็เดินเข้ามาในห้องตามกันมา
ทั้งสองยังไม่รู้เลยว่าคำพูดที่เพิ่งกล่าวกันด้านนอกนั้น คนในห้องได้ยินและเข้าใจทั้งหมดแล้ว
ชายร่างสูงค้อมกายเล็กน้อย กล่าวด้วยภาษาราชการต้าฉีที่เพิ่งเริ่มเรียนได้ไม่นานและยังพูดติดขัดว่า “ข้าน้อยไวเคานต์ทอร์ลิงตัน ขอคารวะองค์หญิงต้าฉีผู้สูงศักดิ์”
ชายหนุ่มร่างเตี้ยกว่าก้าวตามขึ้นมา กล่าวต่อว่า “ข้าน้อยบารอนบอยล์ ขอคารวะองค์หญิงต้าฉีผู้เลอโฉม”
บารอนบอยล์ยังอวดฉลาด เปลี่ยนคำว่า ‘สูงศักดิ์’ เป็น ‘เลอโฉม’ ด้วยตนเอง
จากประสบการณ์ที่แทบไม่ได้ข้องเกี่ยวกับสตรีต้าฉีในยามปกติ เขาคิดว่าสตรีเหล่านั้นแทบไม่เคยได้รับคำชม เพียงเอ่ยถ้อยคำหวานหูไม่กี่คำก็ทำให้พวกนางปลาบปลื้มจนแทบลืมตัวได้แล้ว
เมื่อฉินเฮ่อเซวียนได้ยินฐานะของทั้งสองว่าเป็นเพียงไวเคานต์กับบารอน โทสะก็ยิ่งทวีขึ้น
ยังไม่ทันที่ชิงเทียนจะเอ่ยปาก เขาก็กล่าวด้วยภาษาตะวันตกอย่างคล่องแคล่วว่า “ในเมื่อพวกท่านพูดภาษาราชการต้าฉีไม่คล่อง เช่นนั้นก็พูดภาษาของแคว้นตนเถิด องค์หญิงกับข้าฟังเข้าใจ”