เมื่อได้ฟังเจียงหยวนไวคิดเผื่อนางเช่นนี้ อาสะใภ้ใหญ่เย่ก็ซาบซึ้งใจยิ่งนัก
แต่นางยังคงกังวลอยู่บ้าง จึงถามว่า “แต่คนผู้นั้นเป็นถึงเถ้าแก่แล้ว หากมาช่วยข้า จะไม่เป็นการเสียความสามารถเกินไปหรือ?”
“เพียงให้มาช่วยชั่วคราวเท่านั้น พอพ้นเดือนแรกของปีใหม่ก็คงเรียบร้อยแล้ว
“ประการแรก เมื่อถึงตอนนั้น งานเลี้ยงต่าง ๆ ย่อมทยอยลดน้อยลง
“ประการที่สอง ถึงตอนนั้นเจ้าก็น่าจะชำนาญงานแล้ว คงไม่ต้องพึ่งนางอีก”
“ข้าจะทำตามที่ท่านจัดการ” อาสะใภ้ใหญ่เย่เห็นว่าเจียงหยวนไวพูดมีเหตุผล ในใจก็คิดว่าในเมื่อมาขอคำแนะนำจากเขา เช่นนั้นก็ทำตามที่เขาจัดการเถิด
ก่อนหน้านี้อาสะใภ้ใหญ่เย่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสตรีก็เป็นคนดูแลบัญชีหรือกระทั่งเป็นเถ้าแก่ได้ นางคิดว่าเมืองหลวงกับนอกด่านช่างแตกต่างกันจริง ๆ
หลังส่งเจียงหยวนไวกลับไป อาสะใภ้ใหญ่เย่ก็อดเล่าเรื่องแปลกใหม่นี้ให้เย่เหล่าต้ากับชิงเทียนฟังไม่ได้
“สมกับเป็นเมืองหลวงจริง ๆ มีเรื่องแปลกใหม่สารพัด” เย่เหล่าต้าเองก็เพิ่งเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้ จึงอดอุทานด้วยความประหลาดใจไม่ได้ “หรือเรียนมาจากฝั่งตะวันตก?”
“เจ้าจะไปสนใจทำไมว่าเขาเรียนมาจากที่ใด ข้าว่าดีออก” อาสะใภ้ใหญ่เย่กล่าว “เจียงหยวนไวบอกว่า ไม่เพียงมีเถ้าแก่หญิงเท่านั้น สตรีทางฝั่งตะวันตกยังสืบทอดบรรดาศักดิ์ได้ ทั้งยังขึ้นครองแผ่นดินเป็นประมุขได้ด้วย!”
“หา? จริงหรือ?” เย่เหล่าต้าตกใจจนหุบปากไม่ลง “นี่...นี่มันช่าง...”
ชั่วขณะหนึ่ง เขานึกคำใดมาบรรยายไม่ออก
“ช่างอะไรเล่า ข้าว่าไม่ได้มีอะไรไม่ดีนี่” อาสะใภ้ใหญ่เย่กล่าวจบ ก็อุ้มชิงเทียนขึ้นมาถาม “เมื่อชิงเทียนของเราโตขึ้น อยากทำสิ่งใดหรือ?”
ชิงเทียนตอบโดยไม่ลังเลว่า “ค้าขาย หาเงินก้อนโต!”
เย่เหล่าต้ากับอาสะใภ้ใหญ่เย่ต่างถูกคำพูดของนางทำให้หัวเราะ
“โอ๊ย คำพูดเช่นนี้ไปเรียนมาจากผู้ใดกัน?” อาสะใภ้ใหญ่เย่ถามพลางยิ้ม
เย่เหล่าต้ากล่าวว่า “ในบ้านเราไม่มีใครสอนชิงเทียนพูดเช่นนี้”
เป็นดังนั้นจริง ๆ ชิงเทียนตอบว่า “เสี่ยวซูเป็นคนพูด”
“เย่เซี่ยงเหลยผู้นี้ รอข้ากลับไปก่อนเถิด จะคิดบัญชีกับเขา” เย่เหล่าต้ากล่าว “ชิงเทียนเพิ่งอายุเท่าไร ก็เกือบถูกเขาสอนให้เห็นเงินสำคัญกว่าสิ่งอื่นเสียแล้ว”