ชิงเทียนไม่รู้เลยว่า คำพูดที่นางเอ่ยกับรุ่ยชินอ๋องอย่างไม่ใส่ใจเพียงประโยคเดียว จะสร้างความตื่นตะลึงและสะเทือนขวัญให้แก่ผู้คนในหมู่บ้านหรงซี กระทั่งทั่วทั้งอำเภอเฟิงเล่อเพียงใด
เพราะช่วงนี้พระชายารุ่ยชินอ๋องกำลังกลัดกลุ้มเรื่องพานางเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงกลางฤดูใบไม้ร่วง
นางไปหาโรงปักหลายแห่ง ให้ชิงเทียนลองสวมเสื้อผ้าติดต่อกันกว่าสิบชุดแล้ว ทว่าพระชายารุ่ยชินอ๋องก็ยังไม่ค่อยพอใจนัก
ชิงเทียนยืนนิ่งเป็นหุ่นให้ลองเสื้อผ้ามาครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็อดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ว่า “ที่จริงเสื้อผ้าที่อาสะใภ้รองเย่ตัดเย็บก็งดงามมากอยู่แล้ว”
พระชายารุ่ยชินอ๋องได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ยิ่งลังเลใจ
นางย่อมรู้ว่าฝีมือของอาสะใภ้รองเย่ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งอีกฝ่ายเข้าใจชิงเทียนเป็นอย่างดี เสื้อผ้าที่ตัดเย็บออกมาจึงเหมาะกับชิงเทียนทุกชุด
แต่ในใจนางยังมีปมอยู่ พอนึกถึงเสื้อผ้าที่อาสะใภ้รองเย่ตัดเย็บก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเสียอย่างนั้น!
ท้ายที่สุดพระชายารุ่ยชินอ๋องก็เลือกเสื้อผ้าสองชุดจากบรรดาชุดที่ชิงเทียนลองแล้ว ให้โรงปักทั้งสองแห่งกลับไปเร่งตัดเย็บ
แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกไม่กี่วันชิงเทียนก็จะกลับไปพักที่นั่นครึ่งเดือน นางจึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “รอเจ้ากลับไปแล้ว ลองถามอาสะใภ้รองของเจ้าดู หากมีชุดใดเหมาะกับเจ้า ก็ให้ช่วยตัดเย็บไว้สักชุด แม่จะออกเงินให้ ดีหรือไม่?”
“ดีเจ้าค่ะ!” ชิงเทียนพยักหน้ารับ
พระชายารุ่ยชินอ๋องจึงโบกมือ บ่าวรับใช้ก็พาคนจากโรงปักหลายแห่งออกไปทันที แล้วจึงพาคนจากร้านเครื่องเงินหลายแห่งเข้ามาแทน