บาดแผลเล็กน้อยของฉินเฮ่อเซวียนช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของชิงเทียนได้เป็นอย่างดี จนนางลืมไปชั่วขณะว่าเมื่อครู่ยังร้องไห้เรียกหามารดาอยู่
อีกด้านหนึ่ง อาสะใภ้ใหญ่เย่ติดตามเย่เหล่าต้ากับเย่เหล่าซื่อมายังห้องส่วนตัวในโรงน้ำชาที่ฉินเฮ่อเซวียนจัดเตรียมไว้ให้ พอไปถึงก็เห็นเย่ตงหมิงพาผู้อาวุโสในตระกูลสองคนมารออยู่ในห้องแล้ว
“ประมุขตระกูล ขออภัยที่พวกเรามาช้า” เย่เหล่าต้าก้าวเข้าห้อง ก่อนประสานมือคำนับทักทาย
เมื่อเห็นแม่นมเจียงเดินตามเข้ามาด้วย เย่ตงหมิงก็แทบนั่งไม่ติด
เขาอยากดึงเย่เหล่าต้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอดว่าครอบครัวของอีกฝ่ายเกี่ยวข้องกับจวนฉินอย่างไรกันแน่ เหตุใดจึงมีจวนฉินเข้ามาเกี่ยวข้องทุกเรื่อง
“พวกเราก็มาถึงเมื่อครู่นี้เอง ไม่ต้องเกรงใจ เชิญนั่งเถิด!”
เพราะเห็นแก่ตระกูลฉิน เย่ตงหมิงจึงวางท่าทีเป็นมิตรอย่างยิ่ง
เมื่อทุกคนนั่งลงแล้ว เขาก็แนะนำขึ้นก่อนว่า “ท่านนี้คือเย่หยุน ส่วนท่านนี้คือเย่เซิ่ง ทั้งสองเป็นผู้อาวุโสในตระกูลของเรา รุ่นเดียวกับท่านปู่ของพวกเจ้า
“หากนับตามลำดับอาวุโส พวกเจ้าควรเรียกท่านทั้งสองว่าท่านอากง”
ทั้งสามรีบลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อคำนับทักทาย
“ยามนี้ไม่ต้องมากพิธีหรอก ในเมื่อมากันแล้ว พวกเรามาหารือหาข้อตกลงกันก่อนเถิด!” เย่หยุนเป็นชายชราร่างผอมแห้ง สีหน้าไร้อารมณ์ ดูน่ากลัวอยู่ไม่น้อย
ส่วนเย่เซิ่งมีรูปร่างท้วมสมบูรณ์ ดูเป็นมิตรกว่า เขาเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ทราบว่านางกั๋วอยู่ที่ใดในยามนี้ ในเมื่อนางเป็นผู้เกี่ยวข้องโดยตรง ก็ควรฟังคำพูดของนางด้วย”
แม่นมเจียงตอบว่า “ยามนี้นางกั๋วอยู่ที่โรงหมอข้าง ๆ ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแต่อาจได้รับความกระทบกระเทือนใจ หากจำเป็นก็ให้คนพานางมาที่นี่ได้”
หนีตามชายอื่นไป สุดท้ายกลับถูกขายเข้าโรงคณิกา จะไม่ให้กระทบกระเทือนใจได้อย่างไร!
แต่ย่อมไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้ออกมาตรง ๆ
เย่ตงหมิงกระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นรบกวนอาสะใภ้ใหญ่เย่ไปดูอาการของนางกั๋วก่อน แล้วพวกเราค่อยตัดสินใจดีหรือไม่?”
ไม่ว่านางจะหนีตามใครไปหรือไม่ อย่างไรนางกั๋วก็เป็นสตรี ทั้งยังได้ยินว่าเพิ่งแท้งบุตร ให้สตรีไปดูอาการย่อมเหมาะกว่า จะได้ไม่เกิดคำครหาโดยไม่จำเป็นภายหลัง