“ถูกลวกแล้วเหตุใดไม่รีบบอก ทายาหรือยัง?” ฮูหยินฉินร้องเรียกคนต่อเนื่อง “คนมาเร็ว! ไปเอายาทาแผลลวกมา!”
เหล่าสาวใช้ในเรือนหลักพลันวุ่นวายกันไปหมด บ้างไปหยิบยาขี้ผึ้ง บ้างนำหมอนนุ่มมารองใต้แขนฉินเฮ่อเซวียน อีกคนถือผ้าพันแผลสีขาวยืนรออยู่ข้าง ๆ
เยว่เถานำกล่องเครื่องมือสำหรับทายามา ก่อนใช้ไม้ปลายงาช้างตักยาทาแผลลวกออกมาเล็กน้อย จากนั้นเปลี่ยนเป็นไม้ที่ปลายพันสำลีแล้วหุ้มด้วยผ้าแพร จุ่มยาขึ้นมาแล้วค่อย ๆ ทาลงบนแผล
ฮูหยินฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยเป่าลมให้เขาเบา ๆ พลางถามเป็นระยะว่า “เจ็บหรือไม่?”
“ท่านแม่ บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นไรขอรับ” ฉินเฮ่อเซวียนไม่คิดเลยว่าเพียงมาฟ้องเรื่องหนึ่ง จะทำให้ทุกคนแตกตื่นถึงเพียงนี้
ฮูหยินฉินมาจากตระกูลขุนศึก ย่อมรู้ดีว่าบาดแผลเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไร
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่บาดแผลที่เหล่าพี่น้องในบ้านได้รับจากการฝึกยุทธ์ตามปกติ ก็ร้ายแรงกว่านี้เป็นร้อยเป็นพันเท่าแล้ว
นางเองก็รู้ดีว่า ตลอดหลายปีที่ฉินเฮ่อเซวียนอยู่ในตระกูลเหวิน เขาย่อมต้องเคยบาดเจ็บมาบ้าง
ทว่าบัดนี้ในใจนางมีแต่ความรู้สึกผิดต่อลูกชาย จึงอดตื่นตูมเกินเหตุไม่ได้
แม้แต่พระชายารุ่ยชินอ๋องก็ยังกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อน ท่านอ๋องยังบอกว่าช่วงนี้จะมีชาวเผ่าหูเดินทางเข้ามาเมืองหลวง ให้ข้าออกจากจวนแล้วพาคนติดตามไปด้วยหลายคน
“ครานั้นข้าเองก็ไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าตระกูลอย่างพวกเราออกจากจวนแต่ละครั้งย่อมมีคนติดตามเพียงพออยู่แล้ว
“ถึงชาวเผ่าหูเหล่านั้นจะใจกล้าเพียงใด ก็คงไม่กล้ามาหาเรื่องพวกเรา...”
พระชายารุ่ยชินอ๋องถอนหายใจไม่หยุด “เป็นคนต่างแดนที่ไร้มารยาทเสียจริง!”
ช่วงนี้ฮูหยินฉินทุ่มเทความคิดทั้งหมดให้กับลูกชาย ประกอบกับฉินซงอิ้นยุ่งอยู่กับการสืบคดี จึงไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่น้อย พอได้ยินจึงถามว่า “พี่หญิง ชาวเผ่าหูมาจากที่ใด? เข้าเมืองหลวงมาทำอะไรหรือ?”
“ได้ยินว่าเป็นบุตรีหัวหน้าเผ่าเผ่าหนึ่งของชาวมองโกล เผ่าของนางพ่ายแพ้จนอยู่ต่อไม่ไหว จึงมาพึ่งพาราชสำนัก ทั้งยังถวายตำรับเพาะพันธุ์ม้าศึกอะไรสักอย่าง และเสนอตัวส่งบุตรีเข้าวังเป็นตัวประกัน