ครอบครัวสามคนเดินเข้าไปด้านในต่อ อาสะใภ้ใหญ่เย่คราวนี้เลิกตื่นเต้นจนหัวโล่งเสียที กลับมาฉลาดเฉียบแหลมดังเดิม
นางเดินถามราคาตามแผงล่างเรื่อยไป ถามอย่างเดียวไม่ซื้อ
“เจ้าของร้านเมื่อครู่ช่างขายเกินควรนัก!” ถามไปหลายร้านด้วยความโมโห อาสะใภ้ใหญ่เย่เอ่ยขึ้น “ปากก็บอกว่าของตัวเองถูกแค่ไหน คุ้มแค่ไหน ของเขาน่ะแพงที่สุดในตลาดแล้ว!”
“ก็ว่ากันไป ยังไงก็ต้องเทียบดูหลายๆ ร้านให้ดี” เย่เหล่าต้ากล่าว
สามคนเดินตามผู้คนไปถึงข้างกายอาสะใภ้รองเย่ได้ไม่นาน นางกำลังเลือกเส้นไหมอยู่พอดี
ไม่รู้ว่านัยน์ตานางเกิดมาได้อย่างไร หลี่ฝูรู้สึกว่าด้ายสองม้วนที่มองดูแล้วเหมือนกันไม่มีผิด แต่นางกลับแยกได้ว่าสีเข้มสีอ่อนต่างกัน
แรกเริ่มเจ้าของร้านมองออกว่าหลี่ฝูน่าจะเป็นคนดูแลเรือนของตระกูลใหญ่ จึงได้ต้อนรับขับสู้เป็นพิเศษ
แต่ไม่นานก็ถูกวิชานางอาสะใภ้รองเย่ทำให้ตะลึง ท่าทียิ่งนอบน้อมขึ้นไปอีก
อาสะใภ้รองเย่เลือกเส้นไหมสีต่างๆ นานับรวมยี่สิบกว่าสี พอเห็นว่าเหมาะสมพอดีแล้วจึงถามขึ้น “ที่นี่มีเข็มปักกับไหมทองไหมเงินบ้างหรือไม่?”
“ไหมทองไหมเงินล้ำค่าเกินไป ตรงนี้ข้าไม่มีจริงๆ” เจ้าของร้านพูดพลางอุ้มกล่องใหญ่จากด้านหลังออกมา “ส่วนเข็มปัก มีทุกขนาดทั้งอ่อนทั้งแข็ง”
อาสะใภ้รองเย่มองดูแล้วเอ่ยว่า “เอาอันที่เล็กที่สุดก่อน ห้าสิบเข็มเถิด!”
อาสะใภ้ใหญ่เย่ได้ฟังก็ตกใจ รีบดูสีหน้าหลี่ฝู แล้วเข้าไปกระซิบถามอาสะใภ้รองเย่ว่า “น้องสะใภ้ จะซื้อเข็มปักมากมายขนาดนั้นไปทำอันใด?”