ห้าเดือนต่อมา ในที่สุดเรือก็เทียบท่าที่ท่าเรือของบริเตนใหญ่
แม้ตลอดการเดินทางจะมีอาหารและน้ำดื่มไม่ขาด แต่ทุกคนก็ทนกับชีวิตล่องลอยอยู่กลางทะเลมานานจนเอือมระอา พอได้เห็นผืนแผ่นดิน ต่างก็พากันตื่นเต้นยินดีเป็นพิเศษ
คังสี่หมิน ผู้ดูแลห้างการค้าตระกูลฉิน ได้รับข่าวมาก่อนแล้วว่าท่านหญิงและคุณชายน้อยของตนกำลังจะมาเยือนบริเตนใหญ่
ทว่าระยะเวลาที่เรือจะแล่นอยู่กลางทะเลนั้นไม่แน่นอน จึงไม่รู้แน่ชัดว่าจะมาถึงวันใด
คังสี่หมินจึงกะเวลาเอาคร่าว ๆ และส่งลูกมือหนุ่มคนหนึ่งไปประจำที่ท่าเรือล่วงหน้ากว่าสิบวัน หากเห็นเรือสินค้าของตระกูลฉินมาถึงเมื่อใด ให้รีบกลับไปรายงานเขาทันที
ดังนั้นเมื่อเรือกลไฟจอดสนิท ฉินเฮ่อเซวียนพาชิงเทียนลงจากเรือ คังสี่หมินก็พาคนมารออยู่ที่ท่าเรือนานแล้ว
“ข้าน้อย...” ทันทีที่เห็นชิงเทียน คังสี่หมินก็ทำท่าจะคุกเข่า
ชิงเทียนรีบห้ามไว้ “อยู่ที่บริเตนใหญ่ ไม่ต้องทำความเคารพใหญ่โตเช่นนี้”
คังสี่หมินได้ยินดังนั้นก็ประสานมือคำนับ ก่อนกล่าวกับฉินเฮ่อเซวียนว่า “ข้าน้อยคังสี่หมิน คารวะคุณชายน้อยขอรับ
“ที่พักของท่านหญิงกับคุณชายน้อยจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ข้าน้อยจะไปส่งทั้งสองท่านพักผ่อนก่อนขอรับ”
ชิงเทียนถามว่า “ข้าพานักเรียนมาด้วยกลุ่มหนึ่ง ไม่ทราบว่ามีที่พักให้นางหรือไม่”
“ท่านหญิงโปรดวางใจ ข้าน้อยจัดเตรียมคฤหาสน์ชนบทไว้ให้ท่านกับคุณชายน้อยแล้ว ไม่เพียงนักเรียนเหล่านั้นจะพักได้ บ่าวรับใช้กับองครักษ์ที่ท่านพามาก็อยู่ได้ครบขอรับ”