วันพุธ คุณหม่าจะมาที่หัวเสี่ยเพื่อดูแผนงาน หากพอใจ ก็สามารถตกลงความร่วมมือกันได้ในวันเดียวกัน
นี่เป็นโปรเจกต์แรกที่เจียงหวานได้มีส่วนร่วมอย่างเป็นทางการ
เธอตื่นเต้นอยู่บ้าง ท่องบทพูดจนขึ้นใจตั้งแต่เนิ่น ๆ ทั้งยังเป็นคนแรกที่มาถึงบริษัทเพื่อยื่นคำขอใช้ห้องประชุม แถมยังไปสั่งถาดผลไม้สำหรับต้อนรับแขกที่จะใช้ในการประชุมไว้ที่โรงอาหารชั้นสองด้วย
สิบโมงเช้า เธอตามเพ่ยหนานลงไปรอต้อนรับคุณหม่า
คุณหม่าขับรถแลนด์โรเวอร์สีดำมา
เขาดูอายุราวสี่สิบปี มีพุงเบียร์เล็กน้อย หน้าตาค่อนข้างดูดี สุภาพอ่อนโยน ไม่น่าดูเหมือนคนขายหมูเลย
คนที่มาด้วยกันยังมีคุณนายหม่า อายุไล่เลี่ยกับคุณหม่า รูปร่างค่อนข้างท้วม สวมทองประดับเงิน ดูมั่งคั่งแต่ก็แฝงความหยิ่งยโสอยู่เล็กน้อย
“ผู้อำนวยการเพ่ยใช่ไหมครับ ผมหม่าเฟยหลง ท่านนี้คือภรรยาของผม”
เพ่ยหนานจับมือเขา “สวัสดีค่ะ คุณหม่า คุณนายหม่า ในที่สุดก็ได้พบกันเสียที ยินดีต้อนรับสู่หัวเสี่ยค่ะ”
หม่าเฟยหลงกล่าวว่า “ไม่คิดเลยว่าผู้อำนวยการเพ่ยจะอายุน้อยขนาดนี้ ตอนคุยกันทางไวแชต ผมยังนึกว่าคุณอายุอย่างน้อยก็สี่สิบกว่าแล้วเสียอีก อายุน้อยแต่ความสามารถไม่ธรรมดาจริง ๆ”
“คุณหม่าเกินไปแล้วค่ะ เชิญเข้าไปข้างในเถอะค่ะ เราเตรียมชาดี ๆ ไว้ให้แล้ว”
เจียงหวานยิ้มทักทายพวกเขา “สวัสดีค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ”
หม่าเฟยหลงกวาดสายตามองเจียงหวานตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้า “ได้ครับ รบกวนด้วย”
สมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่มรออยู่ในห้องประชุมแล้ว เจียงหวานจัดให้คุณหม่ากับคุณนายหม่านั่งตรงกลาง จากนั้นจึงเดินไปยังมุมชงชา