กลิ่นแตงโม
ปลายลิ้นยังอบอวลด้วยรสหวานจาง ๆ ของแตงโม
ผลไม้บุฟเฟต์ที่ไห่ตี๋เล่าก็คือแตงโม
แตงโมอีกแล้ว
ชอบ
เจียงหวานชอบ
เมื่อเห็นว่าเจียงหวานไม่ปฏิเสธ หัวหยานก็ใจกล้าขึ้น จูบของเขาจึงลึกซึ้งกว่าเดิม
ฝ่ามือลูบศีรษะเธอเบา ๆ ก่อนดันร่างเธอให้เอนพิงพนักเก้าอี้
อุณหภูมิร่างกายของหัวหยานสูง ลมหายใจร้อนผ่าวจนใบหูและแก้มของเจียงหวานร้อนวูบวาบตามไปด้วย
สมองของเจียงหวานขัดข้อง ลืมหายใจจนเกือบขาดใจตาย
เธอแหงนหน้าหนี แต่ริมฝีปากของอีกฝ่ายกลับไล่ตามมาอย่างง่ายดาย จูบกลีบปากของเธอไว้
เจียงหวานยกมือผลักหัวหยาน แต่ร่างสูงของเขากลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย จูบกลับยิ่งดุดันขึ้น
“อื้อ...”
เจียงหวานอยากกัดเขา แต่ก็ไม่กล้า ได้แต่ดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์
หัวหยานไม่กล้าทำเกินไปนัก ก่อนที่เจียงหวานจะโกรธจริง ๆ เพียงไม่กี่วินาที เขาก็หยุดได้อย่างเหมาะเจาะ
ริมฝีปากของเจียงหวานบวมเป่ง แก้มทั้งสองขาวผ่องแต้มแดงระเรื่อ ราวกับลูกท้อสุกงอม หางตายังชื้นวาว ดูเย้ายวนเหลือเกิน
เธอขมวดคิ้ว แม้แต่คำด่าก็ไร้พิษสง น้ำเสียงนุ่มนวลยังสั่นเครือ “หัวหยาน คุณทำเกินไปแล้ว”
การเรียกชื่อเจ้านายตรง ๆ เป็นระดับความดุร้ายสูงสุดของเธอแล้ว
หัวหยานทนภาพของเธอตอนนี้ไม่ไหว สิบเอี้ยยิ่งทนไม่ไหวเข้าไปใหญ่
แต่จะรุกต่อไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นกระต่ายน้อยคงกัดคน
เขาซุกใบหน้าลงในซอกคอของเธอ หอบหายใจเล็กน้อย น้ำเสียงก็เซ็กซี่เหลือเกิน
“ตรงมุมมีคนแอบถ่าย อย่าให้พวกเขาถ่ายติดหน้าเธอ”
เจียงหวานกำลังจะดุเขาให้หนักกว่าเดิม แต่คำพูดนี้กลับดับไฟโกรธของเธอลง