เจียงหวานรีบก้มหน้า แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง? มาทำท่าทีคลุมเครือต่อหน้าคนทั้งบริษัทแบบนี้ ไม่กลัวคนตาไวเห็นเข้าบ้างหรือไง!
“เมื่อกี้ประธานฮัวส่งสายตาหวานให้คุณนะ!” จู่ ๆ พานเจียเจียก็พูดขึ้น ทำเอาเจียงหวานสะดุ้งโหยง
เจียงหวานรู้สึกผิดจึงยกน้ำขึ้นจิบ “เปล่า...”
“หนิงหนิง เห็นไหม?”
เจียงหวาน: ?
“จริงเหรอ? เธอมองผิดหรือเปล่า” ถังหนิงลูบผมเบา ๆ แต่มุมปากกลับยกยิ้มจนกดไว้ไม่อยู่
“ไม่ผิดแน่ ประธานฮัวยังยิ้มให้คุณด้วยนะ ถึงจะแค่แวบเดียว แต่ฉันเห็นหมดเลย! พระเจ้า ประธานฮัวทำหน้าเย็นชาเป็นน้ำแข็งตลอดเวลาเวลาอยู่ในบริษัท ไม่นึกเลยว่าจะยิ้มให้คุณเป็นการส่วนตัว หนิงหนิง คุณมีความสุขเกินไปแล้ว!”
ได้ยินเช่นนั้น เจียงหวานก็ได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ แค่ผู้ชายส่งสายตาเบา ๆ มาให้ครั้งเดียวก็เรียกว่ามีความสุขแล้วหรือ? ราคาถูกเกินไปหน่อยนะ
เธอก้มหน้าอ่านกรณีศึกษาต่อ ไม่สนใจบทสนทนาระหว่างถังหนิงกับพานเจียเจีย
“ที่จริงเมื่อกี้ฉันก็เห็นประธานฮัวยิ้มเหมือนกัน ยังนึกว่าตัวเองเข้าใจผิดเสียอีก”
“จะเข้าใจผิดได้ยังไง? ถ้าไม่ยิ้มให้คุณแล้วจะยิ้มให้ใครล่ะ?”
โต๊ะทำงานของหลินเสี่ยวหรานหันหลังให้ทางเดิน เธอจึงไม่เห็นหัวหยาน แต่แค่ใช้ปลายเท้าคิดก็รู้ว่าหัวหยานไม่มีทางส่งสายตาหวานให้ถังหนิงแน่
เธอหัวเราะเยาะ “กินฮอร์โมนมากไปหรือไง ถึงได้เป็นโรคหลงตัวเองไปแล้ว”
พานเจียเจียพูดว่า “คุณอิจฉาหนิงหนิงล่ะสิ เมื่อกี้ประธานฮัวมองมาทางพวกเรานะ เขาคงไม่ได้ส่งสายตาหวานให้อากาศหรอกมั้ง?”
“ถึงจะส่งสายตาให้อากาศ ก็ไม่มีทางส่งให้พวกคุณหรอก”
ตอนนี้หลินเสี่ยวหรานขุ่นเคืองถังหนิงมาก ถ้าไม่ใช่เพราะยัยตัวปัญหาคนนี้ ตอนนี้กลุ่มซีก็คงไม่ว่างจนแทบไม่มีอะไรทำแบบนี้