เจียงหวานที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน ตอนเช้าไม่ซื้อลาเต้หวานครึ่งหนึ่งแล้ว เธอสั่งอเมริกาโน่เย็นมาหนึ่งแก้ว
เธอไม่เคยสั่งอเมริกาโน่มาก่อน แต่พวกหัวหน้าต่างก็ชอบดื่มกัน
เธอรีบยกขึ้นจิบอย่างอดใจไม่ไหว เกือบสำลักจนตัวเองแทบไม่รอด
ขมเกินไปแล้ว คนรวยนี่แปลกจริง ๆ เสียเงินซื้อความขมมากิน
หลุยส์บังเอิญเห็นเจียงหวานทำหน้ามุ่ยแลบลิ้น ก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
เจียงหวานทักทาย “สวัสดีตอนเช้าค่ะ หลุยส์”
“Good morning, Girl.”
หลุยส์สั่งอเมริกาโน่เย็นตามปกติ เจียงหวานก็ไม่กล้าเดินหนีไปดื้อ ๆ จึงยืนรอเธอ
หลุยส์มีเสื้อผ้าเยอะมาก แต่ก็มีบางครั้งที่ใส่เสื้อผ้าซ้ำ เพียงแต่แต่ละครั้งจับคู่ไม่เหมือนกัน เลยทำให้รู้สึกเหมือนเธอใส่ชุดใหม่ทุกวัน
วันนี้ท่อนบนเป็นเสื้อเอวลอยลายคลาสสิกของแบรนด์ LV จับคู่กับกางเกงยีนส์เอวสูงสีซีดผ่านการฟอกแบบวินเทจ
ผมยาวลอนใหญ่ย้อมเป็นสีน้ำตาลชาอ่อนจาง เพราะดูแลอย่างดีจึงลื่นสลวยและเงางาม
แม้แต่ต่างหูวงใหญ่สะดุดตาคู่นั้น เธอก็ใส่ได้อย่างมีสไตล์
เธอกับเคนนี่ต่างเป็นผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ที่มีความเข้าใจโลกสูง แต่บุคลิกกลับต่างกันสุดขั้ว
หลุยส์เย็นชา พูดจาเย็นเยียบ
เคนนี่เหมือนครูที่รักลูกศิษย์ ไม่เคยหวงคำชม
เจียงหวานชอบหัวหน้าสองคนนี้มาก
เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างขัดแย้ง ในเรื่องท่าทางและการวางตัว เธอทำตามแบบเพ่ยหนาน แต่ในใจก็ปรารถนาจะเป็นคนที่มีเอกลักษณ์ชัดเจนอย่างหลุยส์กับเคนนี่
“ไม่ดื่มกาแฟนมแก้วเล็กของคุณแล้วเหรอ กระต่ายน้อยเจียง”
กระต่ายน้อยเจียง
เจียงหวานหน้าแดงขึ้นมา อะไรกัน เธอกำลังโดนผู้หญิงจีบอยู่เหรอ
“Oh My God หน้าแดงทำไม คุณคงไม่ได้ชอบฉันหรอกนะ”
เจียงหวาน: “!”
“ถึงคุณจะตรงสเปกฉันก็เถอะ แต่ฉันชอบผู้ชาย ฉันให้สิ่งที่คุณต้องการไม่ได้หรอก”
เจียงหวาน: “...”