เทศกาลไหว้พระจันทร์
หลินเสี่ยวหรานนั่งรถไฟใต้ดินจากฝั่งตะวันตกของเมืองไปยังฝั่งตะวันออก
ทั้งคู่ต่างก็อาศัยอยู่แถบวงแหวนรอบนอก แต่คนละทิศกัน
ดังนั้นทุกครั้งที่เลิกงานจึงไม่เคยไปทางเดียวกัน
ระหว่างทางผ่านใจกลางเมือง หลินเสี่ยวหรานแวะซื้อขนมไหว้พระจันทร์ทำมือ แล้วนำไปให้ที่บ้านเจียงหวาน
เจียงหวานกำลังยุ่งอยู่ในครัวโดยสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพู คนที่มาเปิดประตูคือหลิงชู
อีกฝ่ายทักทายด้วยภาษาหังเฉิงทันที “คุณคงเป็นเสี่ยวหรานสินะ เข้ามาเร็ว”
“สวัสดีค่ะ หลิงชู”
เดิมทีหลิงชูตั้งใจจะกลับหังเฉิงช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ แต่จู่ ๆ ก็มีตารางสอนเพิ่มในวันพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ เลยต้องอยู่ต่อ
เจียงหวานตะโกนมาจากในครัว “เสี่ยวหราน นั่งตามสบายเลยนะ อาหารกลางวันใกล้เสร็จแล้ว!”
“ได้เลย!”
มื้อกลางวันนี้เจียงหวานลงมือทำเองทั้งหมด แถมยังจัดเต็มเป็นพิเศษ
หลินเสี่ยวหรานเดินสำรวจบ้านเช่าของเจียงหวาน “ดีจังเลย ฉันชอบระเบียงกว้าง ๆ แบบนี้มาก”
หลิงชูว่า “แต่แพงก็แพงจริง ๆ นะ”
“อยู่สบายก็ไม่ถือว่าแพงหรอก”
หลังจากคุยเล่นกันอยู่พักหนึ่ง หลินเสี่ยวหรานกับหลิงชูก็พบว่าพวกเธออายุเท่ากัน แถมยังเคยเข้าค่ายฤดูร้อนเดียวกันด้วย
โลกช่างกลมเสียจริง
เจียงหวานถือชามกับตะเกียบออกมา “กินข้าวกันได้แล้ว!”
หลิงชูเข้าไปยกอาหารออกจากครัว ส่วนหลินเสี่ยวหรานดึงเก้าอี้ออกมา
สามคน อาหารห้าอย่างกับซุปหนึ่งถ้วย
หลินเสี่ยวหรานคีบซี่โครงหมูนึ่งแป้งขึ้นมาชิมคำหนึ่ง ดวงตาเป็นประกายทันที “พระเจ้า เจียงหวาน ฝีมือคุณเก่งเกินไปแล้ว ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติครบเครื่องเลย!”
“ไม่ได้ทำมานานแล้ว แค่ไม่แย่ก็พอ”
“จะไม่อร่อยได้ยังไง อร่อยมากเลย!”
เจียงหวานเปิดน้ำส้มเนื้อผลไม้ขวดหนึ่งแล้วรินใส่แก้วสามใบ “มีทั้งของกินของดื่ม! สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์!”