ตอนหัวหยานพูดคำว่า “บ้านเรา” เขาเน้นเสียงหนักกว่าปกติเล็กน้อย
ไม่ว่าเจียงหวานจะคิดไปเองหรือไม่ เธอก็ทำเหมือนไม่ได้ยินทุกอย่าง
จากนั้นก็ตอบอย่างเป็นทางการว่า “บริษัทเก่งจริง ๆ นะคะ”
การหว่านเสน่ห์ใส่เจียงหวานก็เหมือนดีดพิณให้วัวฟัง
อ้อ จะว่าไปก็มีข้อแตกต่างอยู่ วัวไม่รู้จักพิณจริง ๆ แต่เจียงหวานรู้แล้วยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ ตั้งใจปิดกั้นสายตาที่หัวหยานส่งมาอย่างแนบเนียน
“เจ้านาย คุณนาย สแกนคิวอาร์โค้ดสั่งอาหารได้เลยนะคะ งั้นไม่รบกวนแล้วค่ะ”
พนักงานเสิร์ฟกระตือรือร้นเหลือเกิน คำว่า “คุณนาย” ในประโยคนี้จงใจเกินไปหน่อย ราวกับมีคนสั่งมา
ซึ่งก็เป็นหัวหยานที่สั่งมาจริง ๆ
วันนี้ไม่ว่าเจียงหวานจะเสนอไปร้านอาหารไหน หัวหยานก็จะหาเหตุผลพาเธอมาที่นี่จนได้
ห้องส่วนตัวที่นี่บรรยากาศดี เงียบสงบ ไม่มีใครมารบกวน
ที่สำคัญคือเจียงหวานอยากกินอะไร ที่นี่ก็ทำให้ได้หมด
เจียงหวานพูดว่า “ประธานฮัวสั่งเลยค่ะ ฉันกินได้ทุกอย่าง”
บนเมนูไม่มีราคา ในเมื่อเป็นร้านของหัวหยาน วันนี้คนจ่ายเงินก็คงเป็นเขาอีกตามเคย
หัวหยานสแกนคิวอาร์โค้ด กดโทรศัพท์อยู่นาน ก่อนจะวางลง “ดื่มอะไรหน่อยไหม?”
“ได้ค่ะ มีอะไรให้ดื่มบ้างคะ?”
“ไวน์แดงนำเข้า”
เจียงหวานกระแอมเบา ๆ ตอนนี้เธอฟังคำว่า “นำเข้า” ไม่ได้แล้ว
“มีอย่างอื่นอีกไหมคะ?”
“ไม่มีแล้ว”
“เป็นไปได้ยังไงคะ” เจียงหวานเงยหน้าสบตาเขา “คุณเริ่มหลอกคนอีกแล้วนะคะ”
ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก พนักงานเสิร์ฟถือไวน์แดงเข้ามาขวดหนึ่ง
เขาเปิดขวดต่อหน้าเจียงหวาน แล้วเทไวน์แดงลงในเหยือกพักไวน์