ปลายริมฝีปากแตะโดนแตงโมเย็นฉ่ำ เจียงหวานกระหายน้ำเหลือเกิน อยากกินมันมากด้วย
เธอไม่ทันคิดถึงเรื่องอื่น ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยแล้วกัดไปคำหนึ่ง
รสหวานจาง ๆ พลันแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก ราวกับใครบางคน ทั้งเอาแต่ใจและชวนหลงใหล
เธอกัดอีกคำอย่างเชื่องช้า กระทั่งดูอืดอาดอยู่บ้าง
เชื่องช้าจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคนที่ป้อนเธอคือหัวหยาน
กินชิ้นนั้นหมดแล้ว หัวหยานก็หยิบขึ้นมาอีกชิ้น
“ไม่กินแล้ว ฉันอิ่มแล้ว”
หัวหยานไม่ยอม
“กัดอีกคำสิ”
เสียงของหัวหยานต่ำแหบ แฝงเสน่ห์เย้ายวนถึงชีวิต
เจียงหวานทำตามอย่างไม่รู้ตัว กัดไปคำหนึ่งอย่างว่าง่าย
แต่ยังไม่ทันได้เคี้ยว ร่างของเธอก็ถูกหมุนกลับไป
จากนั้นริมฝีปากเย็นเฉียบคู่หนึ่งก็แนบลงบนริมฝีปากที่เริ่มอุ่นผ่าวของเธอ
แตงโมในปากถูกอีกฝ่ายฉกชิงไป
ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงวินาที เจียงหวานยังไม่ทันได้ตอบสนอง
ผู้ฉกชิงหัวเราะอย่างได้ใจ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง กลืนแตงโมชิ้นที่เดิมทีควรเป็นของเธอลงไป
กินแตงโมที่เธอกินแล้ว แบบนั้นไม่สกปรกหรือไง
“หัวหยาน คุณ…อื้อ…”
ฝ่ามือร้อนผ่าวประคองท้ายทอยเธอไว้ หัวหยานดึงเธอเข้าหาอ้อมกอด หัวใจสองดวงที่เต้นระรัวแนบชิดกัน ร้อนแรงจนสัมผัสได้ถึงจังหวะสั่นไหวของกันและกัน
ตึกตัก ตึกตัก…
ครั้งนี้หัวหยานไม่อ่อนโยนเหมือนคราวก่อน ปลายลิ้นรุกไล่อย่างอุกอาจ กลืนกินทุกเสียงของเธอจนหมดสิ้น
เจียงหวานประหม่าเสียจนกำแขนของหัวหยานไว้แน่น เมื่อครู่เขาถอดเสื้อนอกออกแล้ว ข้างในเป็นเสื้อแขนสั้น บนแขนที่เกร็งแน่นจึงปรากฏรอยเล็บสีแดงสดขึ้นหลายรอยอย่างรวดเร็ว