(ขอบคุณทุกคำอวยพรนะคะ~ ใครชอบเรื่องนี้ช่วยกดรีวิวดาวห้าให้หน่อยนะคะ~~ รักทุกคนเลย!!)
กู้หลิงจ้องหัวหยานเขม็ง ยิ้มทั้งที่กัดฟันพูด “ใช่ ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย งั้นพวกคุณไปกินข้าวกันเถอะ บ่ายสองค่อยมาเจอกัน”
หัวหยานตอบ “อืม ไปทำงานของเธอเถอะ”
เจียงหวานยิ้มรับ “งั้นเจอกันตอนบ่ายนะ พี่หลิง”
หัวหยานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “พี่หลิง?”
กู้หลิงออกวิ่งไปแล้ว พลางโบกมือพลางตะโกน “เจอกันตอนบ่าย เจอกันตอนบ่าย!”
พริบตาเดียวก็ลับหายไปจากสายตา
“เขาให้เธอเรียกเขาว่าพี่เหรอ?”
“เปล่า ฉันอยากเรียกเอง”
“เธออยากเรียกเอง งั้นเรียกให้ฉันฟังหน่อยสิ”
เจียงหวานเงยหน้าขึ้น ตะโกนเรียกอย่างมีเลศนัย “พี่ชายประธานฮัว งั้นเราแยกกันไปกินข้าวนะ?”
เจียงหวานมีเงินอุดหนุนค่าอาหารสองร้อยหยวน เธอตั้งใจจะไปกินบะหมี่สักชาม แบบนี้ยังเหลือเงินอีกสองร้อยแปดสิบหยวน
ส่วนหัวหยานน่ะหรือ เขาต้องกินของดีแน่ ๆ
เพราะอย่างนั้นแยกกันไปกินข้าวจึงเหมาะที่สุด
“พี่ชายประธานฮัวเหรอ? ผมแซ่หัว ชื่อหยาน”
เจียงหวานทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดเจ้าเล่ห์ของเขา “งั้นบ่ายสองเราไปเจอกันที่เชิงเขานะ”
พูดจบก็หันหลังเตรียมวิ่งหนี
หัวหยานคว้าตัวเธอไว้ทันที “กินด้วยกันเถอะ เงินอุดหนุนค่าอาหารแค่สองร้อย ผมจะกินจนเธอหมดตัวได้หรือไง?”
ก็ไม่แน่หรอก
“ขี้เหนียวจริง ๆ” หัวหยานไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ ดึงแขนเสื้อเจียงหวานเดินไปข้างหน้า แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมาก
เจียงหวานเองก็ไม่ได้ขี้เหนียวจริง ๆ ไหน ๆ จะเลี้ยงก็เลี้ยงไป เธอเลยปล่อยให้หัวหยานดึงไปตามใจ