คืนก่อนวันหยุดวันชาติจีน เจียงหวานทำงานล่วงเวลา
แม้จะง่วงอยู่บ้างหลังดื่มเหล้า แต่เธอก็จำเป็นต้องศึกษาวิธีเลือกซื้อลูกปัดประกอบล่วงหน้า
เพราะในแวดวงนี้ ทั้งเธอและคนทั้งกลุ่มซีต่างก็ไม่มีรุ่นพี่ให้ขอคำแนะนำ
เธอค้นหาวิธีเลือกซื้อลูกปัดประกอบบนอินเทอร์เน็ตอยู่มากมาย ลูกปัดมีทั้งคุณภาพดีและไม่ดี ซึ่งหลัก ๆ แล้วขึ้นอยู่กับวัสดุ ความสม่ำเสมอของสี ความยืดหยุ่น และกรรมวิธีการตัด นอกจากนี้เครื่องปั๊มภาพร้อนก็สำคัญมากเช่นกัน
เธอศึกษาจนดึกดื่นกว่าจะเข้านอน แต่พอนอนได้แค่ห้าชั่วโมงก็ต้องลุกขึ้นมา
เจียงหวานรีบเปลี่ยนเป็นเสื้อฮู้ดตัวหลวมกับกางเกงยีนส์ มัดผมหางม้าสูง ไม่แต่งหน้า แล้วออกเดินทางไปยังโครงการแคมป์ปิ้ง
กู้หลิงนัดเวลาเจียงหวานไว้ตอนสิบโมงเช้า
ทั้งสองคนมาเจอกันที่ย่านธุรกิจฝั่งตะวันตก
ที่นี่มีร้านค้าว่างอยู่หลายห้อง กู้หลิงวางแผนว่าจะเลือกทำเลร้านกันในช่วงเช้า
เจียงหวานตั้งใจจะแวะซื้อกาแฟสักแก้วเพื่อให้ตื่นเต็มตา แต่ไม่คิดว่าร้านกาแฟร้านเดิมที่เคยไปจะปิดกิจการไปแล้วเหมือนกัน
“ดูเหมือนจะมีร้านปิดไปอีกหลายร้านเลยนะคะ” เจียงหวานพูด
กู้หลิงตอบว่า “อืม เดิมทีร้านพวกนี้เป็นร้านที่เราบริหารเอง ตอนนี้ตั้งใจจะถอนร้านออกทั้งหมด แล้วค่อยเปิดให้คนภายนอกเข้ามาลงทุนทีหลัง”
เจียงหวานพยักหน้า “เป็นเรื่องดีค่ะ ถ้าไม่รื้อของเก่า ก็สร้างของใหม่ไม่ได้”
“อืม หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”
“โครงการแคมป์ปิ้งใหญ่ขนาดนี้ คุณลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่เหนื่อยเหรอคะ” เจียงหวานสงสัยมาตลอดว่าทำไมกู้หลิงถึงใส่ใจทุกเรื่องของโครงการนี้ ทั้งที่มีทีมงานอยู่ข้างล่าง แต่เขายังต้องลงมาจัดการคลังสินค้าและตรวจนับของที่รับเข้ามาด้วยตัวเอง ตอนนี้แม้แต่ร้านลูกปัดประกอบก็ยังมาจัดการเอง
กู้หลิงยิ้ม “อาจเป็นเพราะฉันเป็นคนหัวแข็งมั้ง เลียนแบบความคล่องแคล่วของหัวหยานไม่ได้หรอก”