“นั่งเล่น หรือเล่นกัน?”
ชายหญิงโสดกินมื้อค่ำด้วยกันยามดึก ตอนนี้ก็มาถึงใต้คอนโดแล้ว...
เจียงหวานไม่ใช่เด็กน้อย ย่อมรู้ว่าหัวหยานเกิดความคิดไม่ซื่อขึ้นมาอีกแล้ว
หัวหยานยิ้ม “คุณคิดว่าไงล่ะ?”
“ไม่ว่าจะอย่างไหนก็ไม่เหมาะทั้งนั้นค่ะ คุณไปหาผู้หญิงคนอื่นระบายเถอะ”
เจียงหวานชอบรูปร่างหน้าตาของหัวหยานไม่น้อย แต่พวกเขาเป็นหัวหน้ากับลูกน้องกัน นอนด้วยกันสักครั้งก็พอแล้ว ถ้ายังยืดเยื้อต่อไป มีแต่จะส่งผลต่อเส้นทางอาชีพของเธอ
คนอย่างหัวหยานย่อมมีผู้หญิงอยู่รอบตัวมากมาย เจียงหวานไม่หลงตัวเองถึงขั้นคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษเพียงคนเดียวหรอก
ถ้าคืนนี้มีครั้งที่สอง ต่อไปก็ต้องมีครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ พอเขาหมดความรู้สึกแปลกใหม่ เธอยังจะอยู่ที่หัวเสี่ยได้อีกไหม? ไม่มีทางแน่นอน
ยุ่งยากจริง ๆ
“ดูเหมือนคุณจะกลัวความยุ่งยากนะ” หัวหยานมองความกังวลของเธอออก
“ประธานฮัวไม่กลัวความยุ่งยากเหรอคะ?”
“มีปัญหาก็แก้ ผมไม่ชอบเก็บกด แต่ก็ไม่บังคับใครเหมือนกัน”
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณประธานฮัวที่เข้าใจนะคะ ฉันกลับก่อนดีกว่า”
เจียงหวานลงจากรถอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โบกมือลา “หัวหน้าเหนื่อยแล้วนะคะ ขับรถระวังด้วยค่ะ”
แล้วเธอก็วิ่งปรู๊ดเข้าไปในประตูคอนโด