เจียงหวานยังไม่ทันได้วางสาย หัวหยานทางนั้นก็ตัดสายไปเสียก่อน
เจียงหวานขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวหยานป่วยหรือ?
ปกติเขากระปรี้กระเปร่าจะตาย ว่ายน้ำเป็นชั่วโมงก็ไม่เห็นเหนื่อย ทำไมถึงป่วยได้ล่ะ?
เธอส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย “เกิดอะไรขึ้น?”
ทางนั้นไม่ตอบ
เจียงหวานก็ไม่ถามต่อ กลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วงีบพัก
มื้อเที่ยงกินเยอะเกินไปจนง่วงคาร์บ
ตอนตื่นขึ้นมายังมึน ๆ อยู่เล็กน้อย
หัวหยานส่งข้อความมาตรงเวลา 13:35 น.
คงกลัวว่าจะรบกวนเวลาพักกลางวันของเธอ
“ไม่เป็นไร ห่วงฉันเหรอ?”
เจียงหวานตอบว่าไม่ก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะยิ่งเหมือนปกปิดอะไรอยู่ แต่จะตอบว่าใช่ก็ยิ่งไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหางหมาป่าคงชี้ขึ้นฟ้าไปแล้ว
แต่จะไม่ตอบก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงโทรมาซักถามอีก
คิดอยู่ไม่กี่วินาที เจียงหวานก็ตอบเขาอย่างเป็นทางการ
“คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ประธานฮัวดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ฉันต้องทำงานแล้ว”
ทางนั้นขึ้นสถานะกำลังพิมพ์ทันที คงลบแล้วพิมพ์ใหม่อยู่หลายรอบ กว่าจะส่งมาได้ประโยคหนึ่งก็ผ่านไปนานโข
“ฉันแค่แพ้ฝุ่น ไม่ได้เป็นอะไรมาก เธอทำงานอย่างสบายใจเถอะ”
แพ้ฝุ่นจนต้องให้น้ำเกลือ ดูท่าจะไม่ใช่อาการเล็กน้อยแล้ว
เจียงหวานไม่แพ้อะไรเลย จึงไม่รู้ว่าอาการแบบนั้นทรมานหรือเปล่า แต่ก็ไม่ได้คิดมาก รีบปิดหน้าต่างแชต
หัวหยานร่ำรวยขนาดนั้น ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องได้รับการรักษาที่ดีที่สุด ความห่วงใยของเธอไม่มีความหมายอะไรเลย
ช่วงบ่ายในที่สุดก็ทำแผนโครงการแคมป์ปิ้งเสร็จ เจียงหวานเลิกงานตรงเวลาหกโมงพอดี
อารมณ์ดีไม่น้อย หลังลงจากรถไฟใต้ดิน เธอแวะซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อเนื้อวัวกับเต้าเจี้ยว คืนนี้ตั้งใจจะเคี่ยวซอสเนื้อสับกินเอง
กรุงปักกิ่งไม่มีพริกชี้ฟ้าแบบที่หังเฉิงขาย เธอจึงได้แต่ซื้อพริกเส้นกับพริกขี้หนูมาแทน