(เดิมทีตั้งใจจะเขียนฉากประมูล แต่เขียนไปเขียนมากลับพบว่ายาวเกินไป เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ค่อยเขียนฉากประมูลแล้วกัน~
อย่าลืมให้รีวิวห้าดาวกับนิยายของฉันด้วยนะคะ! ขอบคุณทุกคนที่ชอบเรื่องนี้~
เจียงหวานรู้ว่าหลุยส์ต้องดื่มกาแฟทุกวัน จึงมารอที่ร้านกาแฟแต่เช้า
พอเห็นหลุยส์เดินเข้ามา ก็รีบยื่นถุงหิ้วให้ “สวัสดีตอนเช้าค่ะ หลุยส์ ซอสเนื้อสับที่ฉันทำเอง ฉันเอามาให้คุณลองชิมหนึ่งขวดค่ะ”
ดวงตากลมโตสวยงามของหลุยส์กะพริบปริบ ๆ “ฉันไม่ชอบผู้หญิงจริง ๆ อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย”
เจียงหวาน “……”
“ฉันเตรียมมาให้เพื่อนร่วมงานทุกคนเลยค่ะ ไม่ได้ตั้งใจเอามาให้คุณโดยเฉพาะจริง ๆ”
หลุยส์ถึงได้ยื่นมือมารับถุง “เอามาให้ฉันด้วยความบังเอิญจริง ๆ เหรอ?”
“จริงค่ะ”
หลุยส์ก็มีน้ำใจไม่น้อย เพื่อเป็นการขอบคุณ เธอจึงเลี้ยงกาแฟเจียงหวานหนึ่งแก้ว แต่ไม่ใช่คาปูชิโน และไม่ใช่อเมริกาโนรสขม
ชื่อบนฉลากแก้วฟังดูมีบทกวีอยู่ไม่น้อย
ศาลายาวริมทางเก่า
กาแฟแก้วนี้เติมนมสดกับน้ำชาดอกพุดลงไป รสอ่อนละมุน คล้ายชานม แต่กลิ่นหอมของกาแฟกับรสฝาดจาง ๆ ที่แฝงอยู่ทำให้เครื่องดื่มมีรสชาติหลากหลายขึ้น
เจียงหวานลองจิบ แล้วยิ้มพลางเลียริมฝีปาก “ชื่อนี้น่าสนใจดีนะคะ ศาลายาวริมทางเก่า... แล้วค่อยพบกันใหม่ค่ะ”
หลุยส์เอ่ยว่า “ฉันรู้ว่าเธอตั้งใจจะไป เธอคงกำลังรอการประมูลพรุ่งนี้อยู่แน่ ๆ ถ้าโปรเจกต์นั้นมีส่วนของเธอ เธอก็จะอยู่ต่อ แต่ถ้าไม่มี เธอต้องไปแน่นอน เพราะงั้นขอแสดงความยินดีล่วงหน้านะ เพิ่งก้าวเข้าสู่ชีวิตการทำงานก็รู้ตัวชัดเจนว่าตัวเองต้องการอะไร นับว่าหาได้ยากมาก”
“เพราะอย่างนั้นศาลายาวริมทางเก่าถึงเหมาะกับเธอ ถ้าเธอจากไป ฉันเชื่อว่าสักวันเราจะได้พบกันบนยอดเขา”
ได้ยินเช่นนั้น เจียงหวานก็ทั้งประหลาดใจและซาบซึ้งใจ