หัวใจของหลินเสี่ยวหรานกระตุกวูบ จบแล้ว
เธอเหลือบมองเจียงหวาน แต่เจียงหวานกลับใจเย็นกว่าที่เธอคิดไว้
โชคดีที่ตอนนั้นอาหารเริ่มทยอยขึ้นโต๊ะพอดี
พนักงานเสิร์ฟหลายคนเดินเข้ามาตามลำดับ อาหารจานใหญ่ถูกยกมาเสิร์ฟทีละจาน ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติล้วนชวนให้น้ำลายสอ
เจียงหวานอาศัยจังหวะนี้เปลี่ยนเรื่องคุย “คุณเสียวอยากดื่มอะไรคะ หรือจะดื่มเหล้าขาวสักหน่อย เหล้าเหมาไถได้ไหมคะ”
เคนนี่เลิกคิ้วเล็กน้อย เจียงหวานที่ปกติเอาแต่หลบอยู่มุมห้องเงียบ ๆ วันนี้กลับต้อนรับคุณเสียวอย่างไม่ประหม่า ทำให้เคนนี่ทั้งแปลกใจและรู้สึกยินดีอยู่บ้าง
คุณเสียวโบกมือ “ไม่ดื่มแล้ว บ่ายนี้ผมต้องบินกลับหังเฉิง”
หัวหยานกับเสียวยวนชวนนั่งลงที่โต๊ะ
เจียงหวานฉวยจังหวะเหมาะ ๆ เตรียมชิ่ง “ถ้าอย่างนั้นคุณเสียว ประธานฮัว เคนนี่ คุณผู้จัดการเฉิน เชิญทานให้อร่อยนะคะ ฉันกับหลินเสี่ยวหรานไม่รบกวนแล้วค่ะ”
“มาทานด้วยกันสิ” หัวหยานเอ่ยขึ้นกะทันหัน
เจียงหวานกับหลินเสี่ยวหรานเพิ่งยกขาจะวิ่ง ก็ชะงักฝีเท้าแล้วพูดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง”
เคนนี่นั่งลงอีกฝั่งของหัวหยาน “พวกคุณเป็นคนหังเฉิง คุณเสียวก็เป็นคนหังเฉิง ถือว่าเป็นคนบ้านเดียวกัน มาทานข้าวคุยกันสักหน่อยเถอะ อีกอย่างผู้อำนวยการเพ่ยไม่อยู่ อย่างน้อยกลุ่มซีของเราก็ควรมีคนต้อนรับคุณเสียวสักคน ใช่ไหม”
เจียงหวานปฏิเสธไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อมีเหตุผลข้อหลัง
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”