“ไม่ใช่...” แววตาของเจียงหวานสงบนิ่ง ดูไม่เหมือนกำลังโกหก
“ก็ได้” เคนนี่ไม่ถามต่อ
เจียงหวานเงยหน้าขึ้น เห็นแววตาครุ่นคิดของหัวหยานผ่านบานประตูลิฟต์ที่เป็นกระจก ก็รีบหดคอกลับลงไป
หัวหยานฟังภาษาถิ่นหังเฉิงไม่ออก เขาไม่รู้อะไรเลย เจียงหวาน เธอจะร้อนตัวไปทำไม
ประตูลิฟต์เปิดออก หัวหยานก้าวขายาว ๆ ออกไป เดินไปยังห้องทำงานของตัวเอง
เจียงหวานก็กลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองเช่นกัน
เก้าอี้ของหลินเสี่ยวหรานเลื่อนเข้ามาอีกครั้ง “ไม่คิดเลยว่าคุณเสียวจะเป็นคนดีขนาดนี้”
“อืม ตอนอยู่เมืองฮุยเฉิงเขาก็ดูแลพวกเราดีมาก”
“ดูอายุไม่มากเลย แต่งงานหรือยัง?”
เจียงหวานปรายตามองเขา “ถามเรื่องนี้ทำไม?”
“ก็แค่อยากรู้น่ะ”
“แต่งแล้ว เขาเปิดสวนสนุกเพราะลูกสาวชอบ ตอนอยู่เมืองฮุยเฉิงฉันเคยเจอลูกสาวเขา อายุประมาณห้าหกขวบ น่ารักแล้วก็ว่าง่ายมาก”
“เฮ้อ... ผู้ชายดี ๆ มีเจ้าของกันหมดเลย”
เจียงหวานส่งไฟล์ที่จัดเรียบร้อยแล้วให้หลินเสี่ยวหราน “งานต่อจากนี้ฝากคุณด้วยนะ การประสานงานกับบริษัทของคุณเสียวคงราบรื่นดี คนที่ทำงานใต้บังคับบัญชาเขานิสัยดีทุกคน”
หลินเสี่ยวหรานทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค “โปรเจกต์มูลค่าหลักสิบล้านโปรเจกต์แรกของกลุ่มซี ฉันจะทุ่มสุดตัว! ไม่แน่นี่อาจเป็นผลงานพลิกสถานการณ์ของกลุ่มซีเราก็ได้!”
“ฝากด้วยนะ ยอดมนุษย์หลิน”
กลุ่มซีมีคนไม่มาก นับพนักงานฝึกหัดรวมเข้าไปด้วยก็มีแค่แปดคน
เพ่ยหนานเป็นคนรับผิดชอบเจรจาโปรเจกต์ หลังเซ็นสัญญาแล้ว พนักงานประจำอีกสามคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาเธอจะรับช่วงติดตามงานและลงมือทำให้เป็นรูปธรรม
หลินเสี่ยวหรานรับผิดชอบหลัก ๆ ด้านงานเขียนและการดูแลสื่อ พี่สาวเจียงรับผิดชอบประสานงานโปรเจกต์และควบคุมงบประมาณ ส่วนพี่หลู่รับผิดชอบลงพื้นที่
พนักงานฝึกหัดทั้งสามคนก็ทำตามที่เพ่ยหนานจัดการ เพ่ยหนานให้ทำอะไร พวกเธอก็ทำอย่างนั้น
“เสี่ยวหราน วัสดุประชาสัมพันธ์ของชานมจงจงเลื่อนแล้ว ขึ้นระบบวันที่ 9 กันยายนไม่ทัน อย่าลืมแก้วันที่บนภาพโฆษณาด้วยนะ” พี่สาวเจียงเพิ่งกลับมาจากฝ่ายออกแบบ พลางถอนหายใจยาว