“แตงโม?”
สิ่งแรกที่เจียงหวานนึกถึงคือริมฝีปากของหัวหยาน
รวมถึงปลายลิ้นที่เคยรุกล้ำทุกพื้นที่ของเธออย่างดุดัน ห่อหุ้มรสหวานนั้นแล้วส่งตรงถึงกลางลิ้นของเธอ
อากาศรอบตัวอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมโทนไม้จาง ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเขา โอบล้อมเธอไว้ทั้งคน.......
ดิบเถื่อนและชวนหลงใหล
“อืม อยากกิน” น้ำเสียงของหัวหยานอ่อนโยน ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อม
ใบหูของเจียงหวานร้อนผ่าว เธอคิดในใจว่า หัวหยานคงแค่อยากกินแตงโมจริง ๆ
คงไม่คิดฟุ้งซ่านไปไกลเหมือนคนหื่นอย่างเธอหรอก
“เจ้านายคะ ตอนนี้สั่งออนไลน์ได้เลยค่ะ เดี๋ยวเดียวก็ส่งถึงแล้ว”
“สั่งไม่ได้”
“เข้าใจแล้วค่ะ” ก็จริง ป่านนี้ร้านผลไม้คงปิดหมดแล้ว
“ที่บ้านฉันยังมีแตงโมเหลือครึ่งลูกค่ะ เพื่อนสนิทซื้อมาให้ หวานใช้ได้เลย ถ้าคุณอยากกินมากจริง ๆ ฉันเรียกบริการรับส่งไปส่งให้ก็ได้” เจ้านายอยากกิน พนักงานดี ๆ อย่างเธอก็ต้องเอาใจหน่อย
“ฉันอยากกินของเธอ”
“ก็ลูกนั้นเป็นของฉันอยู่แล้วนี่คะ?”
เห็นไหม ถึงเวลาแบบนี้ก็ยังทึ่มอยู่ดี
หัวหยานพูดว่า “ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้ามีโอกาสค่อยเลี้ยงฉันก็ได้”
“ได้ค่ะ ฉันเลือกแตงโมเก่งมาก รับรองว่าจะเลือกลูกใหญ่ ๆ หวานฉ่ำให้คุณ”
“อืม ลูกใหญ่ ๆ หวานฉ่ำ”
หัวหยานหัวเราะเงียบ ๆ อยู่อีกฟากของสาย เขารู้สึกว่าตัวเองช่างแย่จริง ๆ ที่แกล้งเด็กสาวใสซื่อใจดีแบบนี้
“อืม ๆ งั้น......ดึกแล้วนะคะ เจ้านายนอนพักผ่อนเร็ว ๆ ค่ะ” พนักงานตัวน้อยกำลังจะวางสาย
“ฝันดี”
“ฝันดีค่ะ”
หลังวางสาย หัวใจของเจียงหวานก็ยังเต้นตึกตักไม่หยุด
เสียงของหัวหยานในสายฟังดูต่างจากปกติมากจริง ๆ
เสียงของเขาในสายราวกับมีกระแสไฟฟ้า ค่อย ๆ แล่นทะลุทั่วร่างของเจียงหวาน ทำให้ชา ๆ คัน ๆ และซาบซ่านไปหมด
เธอใช้ฝ่ามือตบหน้าอกเบา ๆ แล้วสูดหายใจลึก ๆ ใจเย็น ใจเย็นไว้