ขาข้างซ้ายของเจียงหวานถูกน้ำชาร้อนจัดสาดใส่จนแดง
ผิวของเธอขาวและชั้นผิวก็บาง รอยแดงตรงนั้นจึงดูน่าตกใจ
แต่เจียงหวานกลับไม่รู้สึกเจ็บมากนัก
เส้นประสาทรับความเจ็บปวดของเธอไม่ค่อยไว
ทว่าแก้วชาที่แตกกลับบาดน่องของเธอจนมีเลือดไหล
หลี่ม่านเดินเข้ามา สีหน้าค่อนข้างเป็นห่วง “สำนักงานประธานมีกล่องปฐมพยาบาล ฉันช่วยทำแผลให้ก่อนแล้วค่อยไปโรงพยาบาลนะ”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
สำนักงานประธานเป็นหน่วยงานที่ให้บริการหัวหยานโดยเฉพาะ พื้นที่ทำงานอยู่ติดกับห้องทำงานของหัวหยาน
มีโต๊ะทำงานอยู่สิบกว่าที่ โจวอิงก็อยู่ที่นี่ด้วย
เจียงหวานไม่เคยพูดคุยกับหลี่ม่านมาก่อน เธอเป็นเลขาคนแรกของประธาน รับผิดชอบดูแลตารางงาน ส่งต่อเอกสาร เตรียมการประชุม ร่างหนังสือราชการ และอื่น ๆ
หลี่ม่านมีบุคลิกดี น้ำเสียงก็นุ่มนวล “โชคดีที่แผลไม่ลึก ช่วงนี้อย่าให้โดนน้ำ อีกเดี๋ยวรีบไปโรงพยาบาลนะ อย่าลืมซื้อยาทาแผลเป็นมาด้วย ไม่อย่างนั้นอาจเป็นแผลเป็นได้”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
“คุณนี่ซื่อตรงเกินไปหรือเปล่า ไม่รู้จักหลบหรือไง อีกฝ่ายก็ไม่ใช่พระเจ้าสักหน่อย”
“นี่เป็นโปรเจกต์แรกของฉันค่ะ ตอนนั้นลังเลไปนิด เลยหลบไม่พ้นทั้งหมด”
“ต่อให้เป็นโปรเจกต์ใหญ่แค่ไหน ความปลอดภัยของตัวเองก็ต้องมาก่อนนะ”
“ค่ะ ต่อไปฉันจะระวัง ครั้งนี้ฉันประมาทเอง” เจียงหวานก้มมองหลี่ม่านที่กำลังพันแผลให้ “แถวบริษัทมีสถานีตำรวจอยู่ด้วยหรือคะ มาถึงเร็วมากเลย”
ตั้งแต่เกิดเหตุจนถึงตอนนี้ยังไม่ถึงสิบนาที เรื่องยังไม่ทันจบ ตำรวจก็มาถึงแล้ว
“ประธานฮัวโทรแจ้งความเอง จะไม่ให้ตำรวจมาถึงเร็วที่สุดได้ยังไงล่ะคะ ตอนประธานฮัวโทรไป สีหน้าเขาเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ตอนนั้นผู้หมวดฟู่กำลังลาดตระเวนอยู่พอดี เลยมาในชุดนอกเครื่องแบบเลยค่ะ”