มือของเหลียวอู้สัมผัสผิวของร่างแยกเซ็ตสึขาว ให้ความรู้สึกเหมือนไม้
เขาขยับความคิด แล้วดึงจักระในร่างออกมาใช้วิชาต้องห้าม
คิเมระ — ช่วงชิงขีดจำกัดสายเลือด!
วิชาคิเมระคือการหลอมรวมเซลล์ขีดจำกัดสายเลือดของผู้อื่นเข้ากับร่างกายตนเองอย่างสมบูรณ์ เพื่อช่วงชิงขีดจำกัดสายเลือดของอีกฝ่ายมา
ร่างแยกเซ็ตสึขาวไม่ได้ขัดขืน มันเชื่อฟังเจตจำนงของมาดาระอย่างสิ้นเชิง
อาโอบิโตะมองแล้วรู้สึกสยองอยู่บ้าง “น่ากลัวชะมัด แค่แป๊บเดียวก็ถูกดูดกลืนแล้ว เดี๋ยวคงถูกขับออกมาเหมือนอึเลยมั้ง”
แม้แต่โอบิโตะที่อยู่ใต้ร่างอาโอบิโตะก็เลิกดิ้นแล้ว เขาจ้องการกระทำของเหลียวอู้ด้วยความตกตะลึง
พูดตามตรง เขารู้สึกว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเหลียวอู้
แปลกหน้าจนชวนให้หวาดกลัว
เซ็ตสึดำ
เซ็ตสึดำซึ่งซ่อนอยู่ในเงาของมาดาระมองเหลียวอู้ดูดกลืนร่างแยกเซ็ตสึขาวอย่างเงียบงัน
การปรากฏตัวของเหลียวอู้ทำให้เซ็ตสึดำมองเห็นโอกาสเช่นกัน นางาโตะกับโอบิโตะไร้เดียงสาเกินไป หากปล่อยให้พวกเขาดำเนินแผนเนตรจันทรา ไม่รู้จะเกิดเรื่องยุ่งยากอะไรขึ้นบ้าง
ให้มาดาระรวบรวมสัตว์หางด้วยตัวเองยังดีกว่า
ทั้งเซ็ตสึดำและมาดาระต่างคิดว่าเหลียวอู้เป็นพวกอยู่ไม่สุข แต่ก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา ต่อให้เหลียวอู้มีลูกไม้อะไร ก็เป็นได้แค่ตัวตลก
อุจิวะ มาดาระที่ฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดคือผู้แข็งแกร่งที่สุดใต้หลังกำเนิดเซียนหกวิถี
ต่อให้เซ็นจู ฮาชิรามะฟื้นคืนชีพ ก็หยุดอุจิวะ มาดาระผู้ครอบครองเนตรสังสาระไม่ได้
เมื่อเวลาผ่านไป ร่างแยกเซ็ตสึขาวค่อย ๆ เหี่ยวแห้งลง ราวกับถูกเหลียวอู้ดูดกลืนไปทั้งตัว
ขณะเดียวกัน ผมสีขาวของเหลียวอู้ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำ ร่างกายเริ่มตั้งตรงขึ้น พริบตาเดียวเขาก็กลับมาเป็นหนุ่ม กลายเป็นชายหนุ่มวัยสิบเจ็ดสิบแปดหน้าตาเหมือนซาสึเกะ
โอบิโตะตกตะลึง ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งกลับกลายเป็นเด็กหนุ่มในพริบตา นี่มัน—
มิน่าล่ะเหลียวอู้ถึงหนีออกจากหมู่บ้าน นี่มันวิชามารชัด ๆ!
เนตรวงแหวนของมาดาระเบิกกว้างขึ้นช้า ๆ ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย เขาเองก็อยากกลับไปเป็นหนุ่มเหมือนเหลียวอู้!
พอเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของเหลียวอู้ ดวงตาของมาดาระก็เบิกกว้างที่สุด เขาลุกขึ้นยืนอย่างห้ามใจไม่อยู่
“อิซึนะ!”
อุจิวะ อิซึนะ
อุจิวะ อิซึนะมีหน้าตาหล่อเหลาเป็นมาตรฐานของตระกูลอุจิวะ และดูคล้ายซาสึเกะมาก ไม่สิ ต้องพูดว่าซาสึเกะใช้ใบหน้าของอิซึนะเป็นต้นแบบต่างหาก
หลังฟื้นคืนชีพ มาดาระเห็นซาสึเกะครั้งแรกก็สังเกตว่าอีกฝ่ายคล้ายอิซึนะมาก จึงเชื้อเชิญซาสึเกะให้เข้าร่วมกับตนอย่างจริงใจ
แม้สุดท้ายซาสึเกะจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด มาดาระก็ยังไม่ได้ลงมือฆ่าเขา หากเผาซาสึเกะเป็นจุณเสียตั้งแต่ตอนนั้น คงไม่มีโอโรจิมารุมาช่วยแก้สถานการณ์ในภายหลัง
และคงไม่มีฉากที่นารูโตะกับซาสึเกะร่วมมือกันต่อสู้กับมาดาระ
นี่คือความยึดติดที่มาดาระมีต่อน้องชาย
เหลียวอู้เป็นญาติห่าง ๆ ของมิโคโตะ หน้าตาคล้ายมิโคโตะ และรูปลักษณ์ก็ใช้ต้นแบบของอุจิวะ อิซึนะ
ดังนั้นตอนมาดาระเห็นเหลียวอู้ที่หน้าตาคล้ายอิซึนะ เขาจึงเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ
มาดาระคิดว่าเหลียวอู้อาจเป็นลูกหลานของอิซึนะ แต่แล้วก็ส่ายหน้า อิซึนะจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย จะมีลูกหลานได้อย่างไร
น้องชายของมาดาระล้วนตายในยุคสงครามแคว้น ส่วนสายเลือดของพวกเขาก็แทบขาดสูญไปแล้ว
เหลียวอู้อาจเป็นลูกหลานจากสายญาติห่าง ๆ ของอิซึนะ
แต่ถึงอิซึนะจะยังมีชีวิตอยู่ มาดาระก็ต้องตัดใจให้ได้ ทุกอย่างก็เพื่อสร้างโลกที่ไร้ความขัดแย้ง
ในโลกแห่งแผนเนตรจันทรา น้องชายของมาดาระจะไม่ต้องออกรบ และโศกนาฏกรรมก็จะไม่เกิดขึ้นอีก
หลังกลืนกินเซลล์เซ็ตสึขาว เหลียวอู้ก็รู้สึกถึงพลังชีวิตอันล้นเหลือที่ไหลพล่านไปทั่วร่าง ทุกอณูผิวหนังสั่นสะท้านขณะดูดซับพลังชีวิตใหม่
ตอนนี้จักระของเขาอยู่ในระดับโจนินแล้ว ไม่สิ เหนือกว่าโจนินทั่วไปเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเซลล์ของเซ็ตสึขาว เหลียวอู้จึงได้รับความสามารถของเซ็ตสึขาวมาแล้ว
ความสามารถพิเศษของเซ็ตสึขาวมีเยอะเหลือเกิน
ปลอมตัวได้แนบเนียน ดูดซับจักระ หลอมรวมเข้ากับสภาพแวดล้อม วิชาปลิงชีพ วิชาซ่อนรากจันทน์ แยกร่างด้วยสปอร์…
ยังใช้พลังไม้ได้อีกด้วย
ตอนนี้เหลียวอู้ก็คือเซ็ตสึขาวที่ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเซ็ตสึขาวร่างต้น
มาดาระกดความตื่นเต้นในใจไว้ไม่อยู่ เขาใช้ไม้เท้าค้ำตัวลุกขึ้น “ดี ดีมาก เหลียวอู้ รีบใช้วิชาทำให้ฉันกลับไปเป็นหนุ่มเร็วเข้า”
“ฉันจะพานายบุกกลับไปโคโนฮะ ถึงตอนนั้นคนทั้งหมู่บ้านจะอยู่ใต้อำนาจนาย ฉันยังตั้งให้นายเป็นไดเมียวแห่งแคว้นไฟได้ด้วย”
“จริงเหรอ?”
เหลียวอู้เผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
มาดาระพยักหน้า “ฉัน อุจิวะ มาดาระ ไม่เคยโกหกมาตลอดชีวิต”
“ดีเลย ท่านบรรพบุรุษ ผมรักซึนาเดะที่สุด พอยึดโคโนฮะได้แล้ว ซึนาเดะต้องเป็นของผมนะ”
ภายนอกเหลียวอู้ทำท่าตื่นเต้น แต่ในใจเขาเข้าใจคนแก่ที่สุด พวกเขาไม่โกหกเรื่องใหญ่หรอก แค่ชอบโกหกเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
“ได้ ๆ ยกให้ นายจะเอาเมียของโฮคาเงะคนไหนก็ได้ทั้งนั้น”
ซารุโทบิ บิวาโกะ
“บิวาโกะเหรอ! แบบนี้ก็แจ่มเลย แต่ยกให้ท่านบรรพบุรุษเถอะ!”
มาดาระไม่ได้สนใจผู้หญิงนัก แต่ตอนนี้เพื่อกล่อมเหลียวอู้ เขาจึงรับปากโดยไม่คิดอะไร “ได้ ๆ ยกให้ฉัน ยกให้ฉัน”
โอบิโตะเองก็อยากร่วมวงด้วย อยากบอกว่า “รินเป็นของฉัน” แต่เขาอับอายเกินกว่าจะลดตัวไปคบหากับอุจิวะสองคนนี้
“มา เหลียวอู้ รีบทำให้ฉันกลับไปเป็นหนุ่มเร็ว”
“ได้!”
เหลียวอู้ค่อย ๆ เดินเข้าไป จู่ ๆ ก็ทำท่าตกใจ มองไปด้านหลังมาดาระ “ท่านฮาชิรามะ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ?”
มาดาระสงสัย แต่พอหันกลับไปก็ไม่เห็นอะไรเลย แย่แล้ว โดนหลอกเข้าให้แล้ว
“ฮ่า ๆ… ไอ้แก่หนังเหนียว ฉันไปก่อนนะ นายค่อยเล่นอยู่ตรงนี้ไปคนเดียวเถอะ!”
เหลียวอู้แปลงร่างเป็นเซ็ตสึขาว แล้วใช้วิชาปลิงชีพมุดลงใต้ดินในชั่วพริบตา
โอบิโตะดิ้นสุดแรง อา พาผมไปด้วยสิ อา!
อาโอบิโตกดโอบิโตะไว้แน่น “โอบิโตะ อย่าคิดหนี ไม่งั้นจะให้กินอึนะ”
มาดาระหันกลับมาแล้วหัวเราะอย่างจนใจ “ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์!”
เซ็ตสึดำสงสัย ตามข้อมูลที่มี เหลียวอู้ใช้วิชาดินไม่ได้ และวิชาดินที่ใช้เมื่อครู่ก็เร็วมาก เห็นชัดว่าเป็นวิชาปลิงชีพของเซ็ตสึขาว
เจ้านี่… หรือว่ากลืนกินชีวิตคนอื่นแล้วจะได้ความสามารถของพวกนั้นมาด้วย?
ถ้าเป็นแบบนั้น ก็พอจะเข้าตาบ้าง มีประโยชน์ให้ใช้ได้อยู่
แต่ไอ้หนู นายคิดตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ามาดาระไม่ได้ใช้ภาพลวงตา?
เหลียวอู้ว่ายอยู่ใต้ดินอยู่นาน เมื่อเปิดใช้ร่างเซ็ตสึขาวก็ไม่ต้องหายใจเอาออกซิเจน จึงไม่จำเป็นต้องขึ้นไปบนผิวน้ำเพื่อหายใจ
เขาหนีสุดชีวิต ไม่สนอะไรทั้งนั้น
ไม่ใช่ว่าเหลียวอู้ไม่อยากเข้าร่วมกับอุจิวะ มาดาระ แต่เพราะมาดาระอันตรายเกินไป เหลียวอู้ไม่รู้ว่าหลังช่วยให้มาดาระกลับเป็นหนุ่มแล้ว อีกฝ่ายจะฆ่าเขาทันทีหรือเปล่า
เหลียวอู้จับหน้าอกตัวเอง
เขาอยากควักหัวใจออกมาดูจริง ๆ ว่ามีตราคำสาปของมาดาระอยู่หรือเปล่า
แต่ยิ่งหนีไปเรื่อย ๆ เหลียวอู้ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนวนอยู่ที่เดิม จนกระทั่งถูกกระบองฟาดเข้าที่ท้ายทอย
ก่อนหมดสติ เขาด่าในใจว่า: ไอ้พวกบ้าเอ๊ย ตอนคนจะขึ้นสวรรค์ไม่ขวาง ดันมาขวางตอนฉันมุดดินเนี่ยนะ?
……
“ท่านบรรพบุรุษครับ เมื่อกี้ผมแค่ล้อเล่นเอง ท่านก็รู้ว่าพอผมกลับมาเป็นหนุ่มแล้วชอบแกล้งคน เมื่อกี้ท่านหัวเราะใช่ไหมครับ?”
เหลียวอู้กอดขามาดาระอ้อนวอนขอชีวิต ส่วนเซ็ตสึขาวยืนรออยู่ข้างมาดาระราวกับคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์
เหลียวอู้ติดภาพลวงตาของมาดาระ จึงวนอยู่ใต้ดินไม่หยุด พอเซ็ตสึขาวกลับมาก็พบร่างแยกเซ็ตสึขาวที่มีสติเป็นของตัวเองเข้า จึงสงสัยว่าท่านมาดาระสร้างมันขึ้นมาใหม่หรือเปล่า
พอดูชัด ๆ ถึงรู้ว่าเป็นเหลียวอู้ เลยฟาดเขาด้วยกระบองจนสลบ แล้วพาขึ้นมา
มาดาระต้องยอมรับว่าตัวเองแก่จริง ๆ ถึงได้โดนลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ ของเหลียวอู้หลอกเอาได้
เขาไม่สนใจเหลียวอู้ แต่หันไปมองเซ็ตสึขาวที่อยู่ข้าง ๆ
เซ็ตสึขาวกล่าวว่า “ท่านครับ โอโรจิมารุดูเหมือนจะพบเศษสปอร์ของผมแล้ว”
หลังเห็นวิชาต้องห้ามของเหลียวอู้เมื่อครู่ ตอนนี้มาดาระก็ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะถูกนินจาจากภายนอกพบตัวอีกแล้ว
“ไม่เป็นไร ก็แค่งูพิษตัวหนึ่ง พอฉันฟื้นคืนสู่จุดสูงสุด โคโนฮะก็เป็นแค่พวกตัวตลก”
จากนั้นมาดาระก็ลูบผมเหลียวอู้ “เหลียวอู้ อย่าเสียเวลา รีบช่วยให้ฉันกลับไปเป็นหนุ่มเร็วเข้า!”
“ฉันคิดว่าหลายปีมานี้นายคงอยู่กับหลานสาวของฮาชิรามะไม่ได้เพราะเป็นอุจิวะ นายไม่อยากแก้แค้นโคโนฮะหรือไง?”
เหลียวอู้รีบพยักหน้า “อยากสิ ผมฝันถึงมันทุกวันเลย”
มาดาระกล่าวว่า “ถ้าอยากก็ช่วยฉัน!”
“ใช่แล้ว ถ้ายังถ่วงเวลาอีก ท่านมาดาระจะจับนายยัดส้วมเหมือนอึเลยนะ”
อาโอบิโตะตะโกนเสริมอยู่ข้าง ๆ
เหลียวอู้อ้าปากก็โกหกทันที “ท่านบรรพบุรุษ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยนะครับ แต่ผมใช้วิชาต้องห้ามแล้วต้องรอให้คูลดาวน์ก่อน ตอนนี้ยังช่วยท่านไม่ได้!”
“คูลดาวน์?”
มาดาระสงสัย
เหลียวอู้พยักหน้า “ใช่ครับ วิชานี้สมบูรณ์แบบเกินไป แค่ช่วงชิงชีวิตของคนอื่นก็จะได้ชีวิตที่สองแล้ว ท่านบรรพบุรุษคิดว่าวิชาแบบนี้จะไม่มีข้อเสียเลยเหรอครับ?”
มาดาระพยักหน้า นินจุตสึทุกวิชาล้วนมีข้อเสีย ไม่มีวิชาใดสมบูรณ์แบบในโลกนินจา
“แล้วต้องรอคูลดาวน์นานแค่ไหน? รอมาตั้งหลายปี ฉันยังรอไหว!”
เหลียวอู้ลองหยั่งเชิง “สามสิบปีครับ!”
“ಠ_ಠ。”
มาดาระจ้องเหลียวอู้อยู่อย่างนั้น คนทั้งฐานก็จ้องเหลียวอู้เช่นกัน ราวกับอากาศหยุดนิ่งไปแล้ว
แม้แต่โอบิโตะยังคิดว่าเหลียวอู้กำลังโกหก
เหลียวอู้หัวเราะแห้ง ๆ “ล้อเล่นน่ะครับ ผมเห็นบรรยากาศตึงเกินไป เลยอยากผ่อนคลายสักหน่อย จริง ๆ ไม่ใช่ปี แต่เป็นวันครับ ท่านบรรพบุรุษ รอแค่เดือนเดียวยังพอไหวใช่ไหมครับ?”
วิชาของเหลียวอู้ไม่ได้มีคูลดาวน์ แต่ต้องแลกด้วยชีวิตคนหนึ่งคนต่อการใช้หนึ่งครั้ง นับเป็นข้อเสียหรือเปล่า?
สำหรับผู้แข็งแกร่งที่ไม่เห็นชีวิตคนเป็นชีวิต มันก็คือวิชาที่สมบูรณ์แบบไร้ข้อเสียจริง ๆ
แต่มนุษย์ไม่ใช่กุยช่าย ตัดไปแล้วไม่งอกขึ้นมาใหม่อีกต้น
หนึ่งชีวิตแลกหนึ่งชีวิต นี่คือเงื่อนไขที่เท่าเทียมกัน
ดวงตาของมาดาระค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “แต่ตอนนี้ฉันรอต่อไปแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ไหวแล้ว”
ภาพลวงตา — สะกดจิต!
จะถูกลากไปแล้ว! ไอ้หมอนี่จะควบคุมฉันแล้ว!