หัวใจของเหลียวอู้ค่อย ๆ จมดิ่งลง แววตาก็มืดหม่นไร้ประกาย ราวกับสามีขี้เซา
โอบิโตะเห็นแล้วร้อนใจ เหลียวอู้ถูกเนตรวงแหวนของอุจิวะ มาดาระควบคุมเข้าให้แล้ว
โอบิโตะไม่ใช่คนโง่ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าชายชราที่ช่วยชีวิตตัวเองมีจิตใจเช่นไร คนคนนั้นคืออุจิวะ มาดาระ ราชันสังหารตัวจริง
ถ้ามาดาระได้วิชาต้องห้ามของเหลียวอู้ไปฟื้นฟูความหนุ่มแน่น เขาก็จะทำลายโคโนฮะ
โอบิโตะดิ้นสุดแรง แต่สุดท้ายก็หนีการควบคุมของอาโอบิโตะไม่ได้
ไอ้เวรเอ๊ย ทำไมแรงเยอะขนาดนี้วะ?
「นายเป็นใคร?」
「&*&*#@！」
「(*´･д･)?」
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ รวมถึงเซ็ตสึดำที่ยังซ่อนอยู่ในเงา ต่างเผยสีหน้าฉงน เพราะไม่มีใครฟังสำเนียงของเหลียวอู้ออกเลย
มาดาระถามอีกครั้ง 「นายทำงานอะไร?」
「ผมเล่นเกมตีป้อมครับ (สำเนียงภาคกลาง)!」
ก็ยังฟังไม่เข้าใจอยู่ดี นี่มันสำเนียงที่ไหนกันแน่?
มาดาระฟังไปคิ้วก็ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
「นายจะทำอะไร?」
「ไปกัน! ไปดักสะพาน! (สำเนียงภาคกลาง)」
「แค่ก ๆ ๆ—」
มาดาระโกรธจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ท่าทางเหมือนใกล้จะขาดใจเต็มที
เซ็ตสึดำร้อนใจจนแทบพุ่งออกไปตบหลังช่วยให้มาดาระหายใจคล่อง ตอนนี้มาดาระมีสิทธิ์ตายได้ทุกเมื่อ
「ไอ้เด็กเวร กล้าล้อฉันเล่นเหรอ!」
มาดาระคิดว่าเหลียวอู้ไม่ได้ถูกภาพลวงตาควบคุมเลยสักนิด เขาคลายภาพลวงตาที่ครอบงำเหลียวอู้ออก แล้วโกรธจนกระตุ้นจักระธาตุสายฟ้าในร่าง
「ไอ้หนู ดูซิว่าฉันจะช็อตแกให้สลบได้ไหม!」
มาดาระปล่อยกระแสไฟฟ้า
พอภาพลวงตาคลายลง เหลียวอู้ก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ เขาถูกมาดาระช็อตเข้าแล้ว
「บรรพบุรุษ อย่าช็อตแล้ว! ผมพูดแล้ว ผมจะบอกทุกอย่าง!」
โอบิโตะรู้สึกหนาววาบไปทั้งหัว อุจิวะ มาดาระเลิกเสแสร้งอย่างสิ้นเชิง เผยธาตุแท้กระหายเลือดออกมาแล้ว
เหลียวอู้ร้องลั่นตอนถูกช็อต เขาถูกมาดาระหลอกล่อให้ออกจากหมู่บ้าน แล้วยังมาโดนช็อตอีก
เรื่องนี้ทำให้เหลียวอู้เข้าใจอย่างลึกซึ้งอีกครั้งว่า อย่าเชื่อคนหลอกลวงเด็ดขาด!
ผ่านไปพักหนึ่ง เหลียวอู้ก็เล่าความจริงให้มาดาระฟัง
「บรรพบุรุษ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากมอบชีวิตให้คุณนะครับ แต่ผมทำไม่ได้จริง ๆ」
มาดาระเคาะไม้เท้า 「ลากไป ฝังไว้ในส้วม」
อาโอบิโตะรีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเบิกบานทันที
เหลียวอู้รีบถอยหลัง ร้องว่า 「เดี๋ยวก่อน! ผมยังมีประโยชน์ ผมยังมีประโยชน์อยู่!」
「ยังมีประโยชน์อะไรอีก? ฟังให้ดี ถ้าทำให้ฉันกลับไปหนุ่มไม่ได้ แกก็จะไม่ได้เห็นตะวันพรุ่งนี้」
มาดาระรู้สึกว่าสายตาพร่ามัวตามวัยชรา มองเหลียวอู้เห็นเป็นภาพซ้อน การใช้ภาพลวงตากับเหลียวอู้แล้วยังช็อตเขาอีก ทำให้มาดาระเห็นได้ชัดว่าฝืนกำลังอยู่
เขาแค้นร่างกายแก่ชราผุพังนี้เหลือเกิน เขาต้องการร่างหนุ่มแน่นแค่ไหนกันนะ!
เหลียวอู้กลืนน้ำลาย ก่อนพูดว่า 「บรรพบุรุษ ผมรู้จักวิชาต้องห้ามอย่างหนึ่งชื่อวิชาคืนชีพมังกร วิชานี้สามารถสละชีวิตตัวเองเพื่อทำให้คนอื่นกลับเป็นหนุ่มได้」
มาดาระจ้องเหลียวอู้ 「ไอ้หนู แกกำลังหลอกฉันอีกหรือเปล่า?」
เหลียวอู้รีบสาบาน 「บรรพบุรุษ คราวนี้ผมไม่ได้หลอกคุณจริง ๆ ผมขอสาบานในนามบรรพบุรุษทั้งแปดชั่วคนของผม ถ้าคราวนี้ผมโกหก ขอให้บรรพบุรุษของผมไม่มีวันสงบสุขในแดนบริสุทธิ์」
มาดาระพยักหน้า คราวนี้นับว่าเชื่อเหลียวอู้แล้ว
แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องช็อตอยู่ดี
「อ๊ากก—บรรพบุรุษ ทำไมถึงช็อตผมอีกล่ะ?」
「ไอ้เด็กบ้า บรรพบุรุษของแกก็เป็นญาติผู้ใหญ่ของฉันเหมือนกัน ต่อไปห้ามเอาบรรพบุรุษมาสาบานอีก」
「เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!」
พอสงบลงได้สักพัก มาดาระก็ถามเหลียวอู้ 「นายใช้วิชานี้เป็นไหม?」
เหลียวอู้ส่ายหน้า 「ไม่เป็นครับ」
พอเห็นมาดาระทำท่าจะช็อตคนอีก เหลียวอู้ก็รีบเสริมว่า 「แต่ผมรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน อยู่ในหมู่บ้านคุสะ วิชานี้เป็นขีดจำกัดสายเลือดเฉพาะของ ‘ดอกไม้แห่งคุสะ’ ในหมู่บ้านคุสะ」
「หมู่บ้านคุสะ ‘ดอกไม้แห่งคุสะ’ งั้นเหรอ?」
มาดาระไม่เข้าใจ
ข้อมูลข่าวกรองของมาดาระครบถ้วนมาก เขาถึงกับรู้วิธีแก้วิชาคืนชีพสัมภเวสีที่เซ็นจู โทบิรามะคิดค้นขึ้น
แต่เขาไม่ใช่คนรอบรู้ไปเสียทุกเรื่อง โลกนินจามีวิชาลับเกี่ยวกับชีวิตซ่อนอยู่อีกมากมาย เพียงแต่มาดาระจับจ้องอยู่แต่วิชาคืนชีพสังสาระของตัวเอง จึงมองข้ามวิชาต้องห้ามเหล่านั้นไปโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่เซ็ตสึดำที่ซ่อนอยู่ในเงาก็ยังสงสัย ความลับเช่นนี้เขาซ่อนตัวมานับพันปียังไม่รู้ แล้วเหลียวอู้รู้ได้อย่างไร?
แน่นอนว่าเหลียวอู้รู้จากการดูหนังโรงน่ะสิ!
เหลียวอู้ไม่ได้โกหก ในภาค ‘คุกโลหิต’ ของภาพยนตร์นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ ตอนนั้นนารูโตะเกือบถูกโกฆ่าตาย แต่ในช่วงคับขัน ริวเซ็ตสึใช้วิชาคืนชีพมังกรช่วยชีวิตนารูโตะไว้
วิชาคืนชีพมังกร
แต่ผลของวิชานี้คือช่วยคนที่ใกล้ตายให้ฟื้นขึ้นมา ส่วนกรณีของมาดาระคือแก่จนใกล้ตายและอยากกลับเป็นหนุ่ม
เขาต้องการกลับไปอยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุด
ในเรื่องต้นฉบับ มาดาระฟื้นคืนชีพในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดได้อย่างไร?
มาดาระไม่ได้ฟื้นคืนชีพโดยตรง แต่ฟื้นคืนชีพด้วยวิชาคืนชีพสัมภเวสี ร่างสัมภเวสีของเขาเป็นร่างที่คาบูโตะปรับแต่งเป็นพิเศษ จึงกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดทันที
มาดาระสูดหายใจลึก แล้วสั่งเซ็ตสึขาวว่า 「เซ็ตสึ ไปหมู่บ้านคุสะสักรอบ จับคนที่ใช้วิชาต้องห้ามนี้ได้มา」
「ครับ!」
เพราะก่อนหน้านี้อาโอบิโตะเคยออกจากร่างของโอบิโตะไปครั้งหนึ่ง โอบิโตะจึงพูดได้แล้ว
เขาด่าเหลียวอู้ 「เหลียวอู้ นายกำลังทำร้ายคนอื่นรู้ไหม? ทั้งที่เป็นนินจาแพทย์ของโคโนฮะแท้ ๆ แต่กลับทำตัวหน้าเนื้อใจเสือ」
รักษามาดาระไม่ได้ แล้วจะรักษาโอบิโตะไม่ได้หรือไง?
เหลียวอู้ถีบอาโอบิโตะออกไป แล้วเปลี่ยนจักระในมือเป็นจักระธาตุสายฟ้า
「ช็อตเลย!」
「อ๊ากกก—」
「เหลียวอู้ ไอ้บ้าเอ๊ย ตั้งแต่เมื่อไรที่นายใช้วิชาสายฟ้าเป็น?」
คำพูดที่ว่าเหลียวอู้ใช้ได้แค่กระสุนวงจักรนั้นผิดแล้ว
ธาตุจักระของเหลียวอู้มีธาตุหยิน หยาง ไฟ และสายฟ้า
เขาเป็นหนึ่งในนินจาอุจิวะไม่กี่คนที่มีจักระธาตุหยาง นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาได้เป็นนินจาแพทย์และเรียนวิชานินจาแพทย์
เหลียวอู้เรียนรู้วิชานินจาธาตุไฟและธาตุสายฟ้าระดับซีไว้หลายวิชา พ่อของมิโคโตะเป็นคนถ่ายทอดให้ตั้งแต่สมัยก่อน เพียงแต่เพราะสภาพร่างกาย เขาจึงไม่เคยใช้มันได้
ส่วนกระสุนวงจักร เขาคิดค้นขึ้นมาเพื่อหลอกเอาวิชาเทพสายฟ้าเหินของมินาโตะ แต่ลิงแก่ซารุโทบิคอยจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด
ทันทีที่เหลียวอู้คิดค้นวิชาสำเร็จ หน่วยลับก็เข้ามาตรวจสอบถึงบ้าน แต่เหลียวอู้ก็อาศัยจังหวะนั้นต่อรองจนได้เลื่อนขั้นเป็นนินจาระดับกลาง
ไม่อย่างนั้นอายุสามสิบกว่าแล้วยังเป็นนินจาระดับล่าง เขาคงต้องเริ่มชีวิตใหม่จริง ๆ แล้ว
ตอนนี้ในร่างของเหลียวอู้มีเซลล์เซ็ตสึขาวอยู่
ธาตุจักระของเขาเพิ่มธาตุดินกับธาตุน้ำ และได้รับธาตุหยางเพิ่มขึ้นมาอีกมาก
วิชานินจาที่เขาฝึกได้จึงมีมากขึ้นไปอีก
「เหลียวอู้ ไอ้สารเลว ฉันเป็นนินจาโคโนฮะ ไม่มีวันยอมร้องขอชีวิตจากนินจาทรยศอย่างนายหรอก」
โอบิโตะเป็นพวกอึดตายยาก เหลียวอู้ช็อตเขาขนาดนี้ก็ยังไม่ยอมก้มหัว
「หึ!」
เหลียวอู้แค่นเสียง เขารู้อยู่แล้วว่าหมอนี่เป็นหมาป่าเลี้ยงไม่เชื่อง จึงไม่ได้คาดหวังอะไรจากเขาเลย
ตอนนี้ต่างคนต่างต้องเอาตัวรอด เหลียวอู้จำเป็นต้องหาทางถ่วงเวลามาดาระเพื่อปกป้องตัวเอง
ถ้าวิชาต้องห้ามของ ‘ดอกไม้แห่งคุสะ’ ในหมู่บ้านคุสะทำให้มาดาระกลับเป็นหนุ่มไม่ได้ เหลียวอู้ก็ยังมีไพ่ตายอีกใบ
นั่นคือวิชาเปลี่ยนร่างอมตะของโอโรจิมารุ ถ้าถึงคราวจนตรอกก็ลากโอโรจิมารุลงมาเอี่ยวด้วย
ต่อให้เขาต้องตาย ก็ต้องลากคนอื่นไปตายด้วยสักกลุ่ม
อีกด้านหนึ่ง มาดาระอดหลับไปไม่ได้ เขาแก่ชรามากเกินไปแล้ว
หลังต่อสู้กับฮาชิรามะ เขาก็แทบไม่เคยมีช่วงที่ร่างกายดีเลย เนตรสังสาระที่ตื่นขึ้นจากการรวมพลังแห่งสรรพสิ่งของเซ็นจูก็เป็นภาระสำหรับมาดาระ ใส่เข้าไปก็ถูกดูดพลังจนตาย
เพราะอย่างนั้นจึงฝากไว้ที่นางาโตะมาตลอด
ถ้าตอนนี้เขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด ก็คงจัดการเหลียวอู้ ไอ้ลูกหลานอกตัญญูนี่ได้สบาย
แต่ตอนนี้ทำได้แค่ช็อตเขาไปพลาง เชื่อคำพูดเขาไปครึ่งหนึ่ง
……
โคโนฮะ อาคารโฮคาเงะ
「ซารุโทบิ ใครใช้ให้นายเรียกจิไรยะ ซึนาเดะ แล้วก็มินาโตะกลับมา? รู้ไหมว่าพอไม่มีพวกเขาคอยข่ม คุโมะงาคุเระกับอิวะงาคุเระก็กำลังเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่าย」
「ดันโซ ฉันเป็นโฮคาเงะ จะทำอะไรก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้นายฟัง!」
มินาโตะพาลูกทีมมาส่งมอบภารกิจที่อาคารโฮคาเงะ เตรียมออกเดินทางไปแนวหน้าคิริงาคุเระ พอได้ยินเสียงทะเลาะกันในอาคารก็อดปวดหัวไม่ได้
สามวันแล้ว ยังทะเลาะกันไม่เลิก ดูท่าคราวนี้ท่านโฮคาเงะจะเจอแรงกดดันหนักจริง ๆ
ภายในอาคารโฮคาเงะ
โทเนะ โคฮารุกับมิโตะคาโดะ โฮมุระร่วมกันกดดันโฮคาเงะรุ่นที่สามอยู่ข้างดันโซ
「ฮิรุเซ็น คราวนี้นายตัดสินใจหุนหันเกินไปแล้ว ไม่ปรึกษาพวกเราสักคำก็สั่งประหารอุจิวะ เหลียวอู้」
「รู้ไหมว่าไดเมียวโกรธขนาดไหน? งบสงครามของหมู่บ้านถูกไดเมียวตัดลดแล้ว」
โฮคาเงะรุ่นที่สามพ่นควันออกมา ก่อนกล่าวว่า 「ฉันจะไปเมืองหลวงเพื่ออธิบายกับไดเมียวเอง แต่การตัดสินใจของฉันไม่ผิด วิชาต้องห้ามของเหลียวอู้เป็นวิชาอาคมชั่วร้าย เป็นวิชาที่ดูดกลืนชีวิตของคนอื่น」
「ในฐานะโฮคาเงะ ฉันไม่มีวันยอมให้วิชาอาคมชั่วร้ายแบบนี้มีอยู่」
ดันโซกล่าวว่า 「ฮิรุเซ็น บนโลกนี้ไม่มีวิชานินจาไหนชั่วหรือไม่ชั่วหรอก! ถ้าหมู่บ้านได้วิชาต้องห้ามของเขามา นินจาสูงวัยก็จะกลับเป็นหนุ่มได้」
「เมื่อมีนินจาเหล่านี้มาเสริมกำลัง โคโนฮะก็ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้เพื่อเอาชนะพวกตัวตลกที่ชอบก่อเรื่องแล้ว」
โฮคาเงะรุ่นที่สามมองดันโซ 「คนที่อยากกลับเป็นหนุ่มคือนายสินะ ดันโซ」
ดันโซใช้ดวงตาข้างเดียวจ้องซารุโทบิ 「แล้วจะทำไมล่ะ ฮิรุเซ็น นายเองก็เป็นคนอายุห้าสิบกว่าแล้ว ตอนนี้ยังยกเอ็นมะไหวอยู่หรือเปล่า?」
โฮคาเงะรุ่นที่สามลุกขึ้น ตบโต๊ะทำงานเสียงดัง 「ต่อให้ฉันอายุเจ็ดสิบหรือแปดสิบ ก็ยังยกเอ็นมะไหว!」
「เพราะในฐานะโฮคาเงะ ฉันมีหน้าที่ปกป้องหมู่บ้านและชาวบ้าน ฉันไม่มีวันเอาชีวิตชาวบ้านมาแลกกับความหนุ่มของตัวเอง」
ดันโซตอบว่า 「ฮิรุเซ็น เราจะไม่ใช้ชีวิตชาวบ้านทดลองหรอก เราใช้ชีวิตโจรภูเขา โจรผู้ร้าย หรือนินจาจากแคว้นศัตรูก็ได้」
โฮคาเงะรุ่นที่สามถามอีกครั้ง 「แล้วถ้าพวกนั้นหมดล่ะ?」
「……」
ดันโซพูดไม่ออก
「ดันโซ นายคิดว่าชีวิตคนเป็นต้นกุยช่ายหรือไง ตัดไปชุดหนึ่งแล้วก็ปลูกขึ้นมาใหม่ได้อีกชุดน่ะ!」
「พวกนายสามคนไสหัวไปให้พ้น! แรงกดดันจากไดเมียวฉันจะรับไว้เอง แต่จำเอาไว้ ไม่ว่าใครในหมู่บ้าน ถ้าคิดจะเล่นกับชีวิตคน ฉันจะหักมือมันทิ้ง」
「ซารุโทบิ ดูแลตัวเองให้ดี คราวนี้ไม่ว่ายังไงนายก็ต้องลาออกเพื่อรับผิดชอบ」
เมื่อบารมีของวีรบุรุษนินจาระเบิดออกมา ดันโซกับอีกสองคนก็ได้แต่ทิ้งคำขู่แล้วเดินจากไปอย่างหงอย ๆ
ดันโซทบทวนเรื่องเมื่อครู่อีกครั้ง ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เมื่อกี้ถูกบารมีของซารุโทบิข่มจนถอย ไม่อาจกดอีกฝ่ายได้
สิ่งที่โลกนินจาไม่เคยขาดก็คือคน!