“รถคันนี้...”
แน่นอนว่าเขาจำรถคันนี้ได้
ตอนนั้นที่ไห่เฉิง เธอก็เคยขับรถคันนี้
เวลานั้นเฉินวั่นเคยเยาะเย้ยว่าเธอรักความหรูหราฟุ้งเฟ้อ ถึงกับทุ่มเงินเช่ารถราคาแพงมาถ่ายรูป
เขาเองก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง
แต่ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองน่าขันแค่ไหน
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าซีดเผือด
“แหวนที่คุณใส่เมื่อกี้ คือวงที่ลองสวมที่โชเมต์ปารีสวันนั้นหรือเปล่า?” กู้เจ๋อชวนริมฝีปากสั่น “ตอนนั้นคุณก็... ร่วนชูถัง ตอนนั้นเรายังไม่เลิกกันเลย คุณก็รีบร้อนลองแหวนแล้วหรือ?”
“คุณทรยศความรักของเรา!” หางตากู้เจ๋อชวนแดงก่ำ “ทำแบบนี้ได้ยังไง?”
ร่วนชูถังทนไม่ไหวที่ถูกใส่ร้ายเช่นนี้
เธอพลันหัวเราะ “ความรักเหรอ? หึ ๆ คุณไม่ได้พูดเองหรือว่าเอาแต่ตามหาเงาของเฉินวั่นในตัวฉัน?”
ร่างกู้เจ๋อชวนแข็งค้าง ใบหน้าซีดขาว “คุณ... คุณรู้หมดแล้วหรือ?”
ชูถังมองเขาอย่างเย็นชา “ฉันไม่ได้รู้แค่เรื่องนี้นะ ฉันยังรู้อีกว่าคืนนั้นคุณโกหกว่าบริษัทมีเรื่องด่วน ทั้งที่ไปสนามบินรับเฉินวั่น ฉันยังรู้อีกว่าวันเกิดซูชิวอี้ หลังจากคุณพาเฉินวั่นออกไปแล้วก็ไปโรงแรมกัน ตอนที่เรายังไม่เลิกกัน คุณก็เน่าเฟะไปนานแล้ว กู้เจ๋อชวน คุณมีหน้าอะไรมาพูดเรื่องความรักกับฉัน?”
แววตากู้เจ๋อชวนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาส่ายหน้า “ไม่ใช่นะ ชูถัง ฟังผมอธิบายก่อน เรื่องไม่ใช่อย่างที่คุณคิด...”
ชูถังไม่อยากฟังเขาพูดไร้สาระอีก จึงเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง
เธอสตาร์ตรถ
กู้เจ๋อชวนยืนขวางอยู่หน้ารถ ทุบตัวรถไม่หยุด ปากขยับไปมาเหมือนยังพูดอะไรบางอย่าง
เห็นเขาไม่ยอมหลบ ชูถังก็หงุดหงิดจนเหยียบคันเร่งพุ่งชนเข้าไป
“โครม!”
กู้เจ๋อชวนหลบไม่ทัน ถูกชนกระเด็นไปตกในพุ่มไม้ข้างทาง