ร่วนชูถังนอนจนตื่นเองอย่างเป็นธรรมชาติ พอลืมตาขึ้นมาก็เป็นเวลา 10 โมงเช้าแล้ว
“อ้า—” เธอบิดขี้เกียจ “ความรู้สึกที่ไม่ต้องไปทำงานนี่สบายจริง ๆ”
ร่วนชูถังลุกจากเตียง ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ลงไปกินมื้อเช้า
ป้าจาง แม่บ้าน เตรียมอาหารเช้าไว้สำหรับสองคน
ร่วนชูถังเหลือบมองที่นั่งฝั่งตรงข้ามซึ่งว่างเปล่า แล้วไม่พูดอะไร
พอเห็นร่วนชูถังลงมา ป้าจางก็ถามด้วยความสงสัยว่า “คุณหนูร่วน วันนี้คุณผู้ชายไม่ลงมากินอาหารเช้าเหรอคะ?”
ร่วนชูถังตักโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับขึ้นมาชิมคำหนึ่ง ก่อนตอบว่า “เมื่อคืนเขาไม่ได้กลับมา คงไม่กินหรอกค่ะ”
“อ้อค่ะ” ป้าจางรู้ตัวว่าถามมากไป จึงไม่ซักต่อแล้วหันกลับเข้าครัว
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ร่วนชูถังก็ได้รับข้อความจากเจียงสือซวี่
【ถังถัง ชุดหมั้นจะสั่งตัด หรือเลือกชุดใหม่ประจำฤดูกาลของแบรนด์ดี?】
ถ้าสั่งตัด ตอนนี้ยังทันไหมนะ?
เหมือนเธอยังไม่รู้เลยว่าพิธีหมั้นจะจัดเมื่อไร
เธอถามไปว่า 【กำหนดวันหมั้นไว้วันไหนเหรอ?】
เจียงสือซวี่ตอบว่า 【ยังไม่ได้กำหนด รอคุณจัดการธุระทางนั้นเสร็จแล้วกลับเจียงเฉิงเมื่อไรก็ค่อยว่ากันดีไหม?】
ร่วนชูถังตอบว่า 【ได้ อีก 9 วันทางนี้ก็น่าจะเรียบร้อยแล้ว】
เจียงสือซวี่ตอบว่า 【ได้】
ร่วนชูถังกลัวว่าชุดสั่งตัดจะไม่ทัน จึงตอบเขาไปว่า 【เลือกชุดใหม่ประจำฤดูกาลของแบรนด์ดีกว่า ฉันจะลองเลือกดู】
เจียงสือซวี่ตอบว่า 【ได้ เลือกเสร็จแล้วบอกฉันนะ】
ร่วนชูถังกำลังจะออกจากแอปวีแชต จู่ ๆ ก็เห็นจุดสีแดงปรากฏขึ้นที่หน้าต่างแชตของกู้เจ๋อชวน
เธอกดเข้าไปดู เห็นว่าเป็นวิดีโอ
ภายในห้องส่วนตัวที่แสงสลัว กู้เจ๋อชวนที่เมามายเอนซบอยู่ในอ้อมแขนของเฉินวั่น พึมพำว่า “วั่นวั่น ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว ผม...ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องกลับมา...ผมรอคุณมาตั้ง 5 ปี...”