มื้อนี้ทำเอาทั้งครอบครัวกินกันไม่ลง
ชูถังไม่มีอะไรจะพูดกับพวกเขา กินเสร็จตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็ขึ้นไปบนห้องนอน
เมื่อเห็นกล่องของขวัญบนโต๊ะ เธอถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้มอบนาฬิกาให้เจียงสือซวี่
ชูถังโทรหาเจียงสือซวี่
“ฮัลโหล พี่สือซวี่คะ ก่อนหน้านี้ฉันบอกว่าจะเตรียมของขวัญให้พี่ ตอนนี้จะเอาไปให้ พี่อยู่บ้านเก่าหรือเปล่าคะ?”
“พี่อยู่”
“ดีเลย งั้นรอสักครู่นะคะ ฉันจะเอาไปให้เดี๋ยวนี้”
……
วิลล่าจิ่งเหอหย่วน
กู้เจ๋อชวนกับเฉินวั่นเดินเข้าบ้าน ป้าจางที่เป็นพี่เลี้ยงหันมองด้านหลังพวกเขา “คุณผู้ชายคะ คุณหนูร่วนไม่ได้กลับมาพร้อมคุณหรือคะ?”
กู้เจ๋อชวนถาม “เธอไม่ได้อยู่บ้านเหรอ?”
ป้าจางงุนงง “คุณหนูร่วนออกไปกับคุณไม่ใช่หรือคะ? หลายวันมานี้เธอไม่ได้กลับบ้านเลยนะคะ”
จู่ ๆ กู้เจ๋อชวนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใจพลันกระตุกวูบ เขารีบสาวเท้าขึ้นชั้นบน
ห้องของร่วนชูถังบนชั้นสอง
เครื่องสำอางกับผลิตภัณฑ์บำรุงผิวบนโต๊ะเครื่องแป้งหายไปหมด แม้แต่ของตกแต่งชิ้นเล็ก ๆ ในห้องก็ไม่เหลือ
พอเปิดตู้เสื้อผ้า ข้างในกลับไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว!
ข้าวของทุกอย่างของร่วนชูถังหายไปหมดแล้ว
ห้องนี้กลับคืนสู่สภาพเดิมก่อนเธอจะย้ายเข้ามา
ลมหายใจของกู้เจ๋อชวนถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ เขาพุ่งไปที่หัวบันได ตะโกนลงไปหาป้าจางที่อยู่ข้างล่าง “ร่วนชูถังขนของออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ป้าจางเห็นสีหน้าเขาผิดปกติก็เริ่มกลัว เสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ฉัน... ฉันไปทำความสะอาดวันรุ่งขึ้น ห้องคุณหนูร่วนก็ว่างเปล่าแล้วค่ะ ฉันนึกว่าคุณรู้เสียอีก...”