ถ่ายรูปเสร็จ เจียงสือซวี่ยื่นโทรศัพท์ให้ชูถัง แววตาสงบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยว่า “เหมือนเพื่อนคุณส่งข้อความมานะ”
“หืม? ขอฉันดูหน่อย”
ร่วนชูถังเปิดดูข้อความ พอเห็นข้อความนั้น สีหน้าก็ชะงักไปทันที
เธอรู้ว่าเมื่อมีข้อความเข้า โทรศัพท์จะแสดงเนื้อหาขึ้นมาเป็นแถบแจ้งเตือนอัตโนมัติ เจียงสือซวี่ต้องเห็นแล้วแน่ ๆ
เธอหันไปมองเขาอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนอธิบายว่า “แฟนเก่าน่ะ เลิกกันแล้ว”
“อืม” สีหน้าของเจียงสือซวี่เรียบเฉย ดวงตาไร้อารมณ์ใด ๆ
“ฉันบล็อกเขาในวีแชตไปแล้ว แต่ลืมบล็อกเบอร์โทรศัพท์”
ชูถังลนลานอยู่บ้าง ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะรู้สึกผิดไปทำไม เธออายุ 25 แล้ว มีแฟนเก่าสักคนก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอคบกับเขาก่อนจะตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เสียอีก เธอไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเจียงสือซวี่สักหน่อย แล้วจะรู้สึกผิดไปทำไม
พอคิดได้เช่นนั้น ร่วนชูถังก็สงบใจลง “ฉันจะบล็อกเขาเดี๋ยวนี้”
จากนั้นเธอก็บล็อกเบอร์โทรศัพท์ของกู้เจ๋อชวนต่อหน้าเจียงสือซวี่
ท้ายที่สุด เธอยังเสริมว่า “คุณวางใจได้ ในเมื่อฉันตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับคุณแล้ว แฟนเก่าก็เป็นแค่อดีต”
เจียงสือซวี่พยักหน้า ดวงตาดำสนิทลึกล้ำยังคงอ่านอารมณ์ไม่ออก ทว่าทันทีที่ชูถังหันหลังให้ มุมปากของเขากลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ราวกับมีหรือไม่มี
……
ร่วนชูถังเที่ยวเล่นกับเจียงสือซวี่อยู่หลายวัน ก่อนออกเดินทางกลับเจียงเฉิง
เธอไม่ได้บอกทางบ้านล่วงหน้าว่าวันนี้จะกลับ พอลงจากเครื่องบินจึงไม่มีใครจากตระกูลร่วนมารับ