ขณะร่วนชูถังเดินไปรับกู้เจ๋อชวนที่งานเลี้ยงสังสรรค์ ได้ยินเสียงสนทนาจากด้านใน เธอชะงักฝีเท้าลง
“เจ๋อชวน เฉินวั่นกลับประเทศแล้ว ร่วนชูถังจะเอายังไง”
น้ำเสียงกู้เจ๋อชวนเรียบเฉย “จะเอายังไงก็เรื่องของข้า”
“นายกับร่วนชูถังคบกันมาสามปีไม่ใช่เหรอ พอเฉินวั่นกลับมา นายจะเลือกใคร”
ผ่านช่องประตู ร่วนชูถังเห็นกู้เจ๋อชวนจุดบุหรี่
ท่ามกลางควันขาวลอยกรุ่น เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า “ข้าไม่รู้เหมือนกัน ข้าไม่อยากทำร้ายร่วนชูถัง แต่ก็ลืมเฉินวั่นไม่ได้”
เพื่อนถอนใจ “เฉินวั่นคือรักแรกดุจแสงจันทร์ของนาย ครั้งนั้นพวกนายคบกันก็หวือหวามาก ยังลืมไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ”
เพื่อนอีกคนแทรกว่า “ไม่ใช่ ร่วนชูถังอุตส่าห์ตามนายมาตั้งสามปี แถมยังสวยขนาดนั้น นายยังลืมเฉินวั่นไม่ได้อีกเหรอ”
กู้เจ๋อชวนนวดขมับตัวเอง น้ำเสียงแฝงความอ่อนล้า “ร่วนชูถังสวยมากจริง ตอนแรกที่ข้าจีบเธอ ก็เพราะเห็นว่าเธอมีส่วนคล้ายเฉินวั่น หลายปีมานี้ ข้าก็เอาแต่หาร่องรอยของเฉินวั่นในตัวเธอมาตลอด”
“นี่นายหาแค่ตัวแทนน่ะสิ” เพื่อนถอนใจ “ข้าเริ่มเห็นใจร่วนชูถังแล้วนะ”
เพื่อนอีกคนถามต่อ “งั้นนายจะบอกเลิกกับร่วนชูถังเมื่อไหร่”
กู้เจ๋อชวนเคาะขี้บุหรี่เบาๆ “ไว้ว่ากันอีกที ชูถังเชื่อฟังรู้เรื่องดี ข้าก็ยังเสียดาย ไม่อยากเลิก”
เพื่อนข้างๆ ตบไหล่กู้เจ๋อชวน “เจ๋อชวน ปลากับอุ้งเท้าหมีเลือกได้แค่อย่างเดียว นายต้องคิดให้ดีนะ”
“เฮ้ย จะยากอะไร ก็คบทั้งคู่ไปสิ” เพื่อนอีกคนพูดกะล่อน “ถ้านายรู้สึกผิดต่อร่วนชูถัง ก็ซื้อของขวัญให้เยอะๆ เอาใจหน่อย ผู้หญิงน่ะ ปลอบง่ายจะตาย”
กู้เจ๋อชวนหัวเราะเยาะ “นึกว่าใครจะเหมือนนายที่คบทีสามสี่คน ข้าไม่ได้สำมะเลเทเมาขนาดนั้น”
หน้านอกประตู ร่วนชูถังยิ้มเยาะตัวเอง หันหลังเดินจากมา
ออกจากภัตตาคาร ร่วนชูถังเดินเลียบแม่น้ำไปเรื่อยๆ หวนคิดถึงช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมากับกู้เจ๋อชวน
ความรักสามปี เธอนึกว่าพวกเขารักกันด้วยใจ
แต่ที่แท้ เธอเป็นแค่ตัวแทนของรักแรกของกู้เจ๋อชวน
ร่วนชูถังยืนอยู่ริมแม่น้ำ ทางซ้ายคือถนนใหญ่รถราพลุกพล่าน ทางขวาคือสายน้ำไหลไม่หยุด
น้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตา
สายลมแรงจากแม่น้ำพัดเส้นผมของเธอปลิวสะบัด
ร่วนชูถังตัดสินใจบางอย่าง
เธอหยิบมือถือกดเบอร์หนึ่ง
“ฮัลโหล พ่อ หนูตกลงกลับบ้านไปแต่งงานคลุมถุงชนค่ะ”
ความมืดทำให้แสงไฟถนนสีส้มหม่นยิ่งซีดจาง ใต้โคมไฟมีแมลงตัวเล็กๆ บินว่อน
ร่วนชูถังยืนใต้เสาไฟ มองไปยังท้องฟ้ายามค่ำไร้ขอบเขต น้ำเสียงเรียบเบา “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่หนูเที่ยวเล่นพอแล้ว อยากแต่งงานปักหลักใช้ชีวิต”
“ตอนนั้นหนูผิดเอง ไม่รู้จักโต ไม่น่าทะเลาะกับพ่อแม่แล้วหนีออกจากบ้าน ตอนนี้หนูคิดได้แล้ว”
“รอหนูจัดการธุระทางนี้เสร็จ จะกลับเจียงเฉิงนะคะ”
……
ชูถังเดินเตร่ข้างนอกคนเดียวนานมาก กลับถึงบ้านพักจิ่งเหอหย่วนก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว
ป้าจางแม่บ้านเห็นร่วนชูถังกลับมา ยื่นถ้วยโจ๊กบำรุงกระเพาะในมือให้
“คุณหนูร่วน กลับมาแล้วเหรอคะ นี่โจ๊กบำรุงกระเพาะที่คุณหนูตุ๋นให้คุณชายใช่ไหมคะ เมื่อกี้ฉันเห็นเย็นแล้วเลยอุ่นให้อีกที ตอนนี้ฉันกำลังจะยกไปให้พอดี คุณหนูกลับมาแล้ว งั้นยกขึ้นไปให้เขาแทนเลยมั้ยคะ”
ร่วนชูถังไม่พูดอะไร รับถ้วยโจ๊กเดินขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน
เปิดประตูห้องนอน ข้างโต๊ะหนังสือว่างเปล่า จอคอมเปิดอยู่ แต่ตัวกู้เจ๋อชวนไม่ได้นั่งหน้าจอ
ในห้องน้ำมีเสียงน้ำดังซ่า ไฟเปิดอยู่
วันนี้เขาอาบน้ำเร็วขนาดนี้เลยเหรอ
ร่วนชูถังวางโจ๊กลง
เสียงแจ้งเตือนวีแชทบนคอมดังไม่หยุด ดึงดูดความสนใจของเธอ
เธอเลื่อนเมาส์คลิกเปิดวีแชท
เป็นข้อความที่เฉินวั่นส่งมา
【เจ๋อชวน ฉันกลับมาแล้วนะ คืนนี้สิบเอ็ดโมงครึ่งถึงสนามบินไห่เฉิง มารับฉันหน่อยนะ】
ข้อความนี้ส่งมาเมื่อสิบนาทีก่อน
ที่แท้เขาอาบน้ำก็เพื่อจะไปรับแสงจันทร์ของเขาที่สนามบิน
【เจ๋อชวน หลายปีที่แยกจากกัน ฉันคิดถึงนายตลอด ลืมนายไม่ได้เลย ฉันเสียใจมากที่ตอนนั้นเลือกไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อหน้าที่การงาน แล้วเลิกกับนาย】
【เรามันหยิ่งกันทั้งคู่ ไม่ยอมก้มหัวให้กัน ฉันรู้ว่านายเองก็ยังมีฉันในใจใช่ไหม】
【เจ๋อชวน หลายปีนี้ฉันคบผู้ชายหลายคน แต่ไม่นานก็เลิก เวลาคบกับพวกเขารู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง หลังจากนั้นถึงเพิ่งรู้ตัวว่า ในใจฉันรักนายมาตลอด】
【ก่อนหน้านี้ฉันไม่กล้ากลับไห่เฉิง เพราะกลัวนายยังเกลียดฉัน กลัวนายไม่ยอมพบฉัน กลัวเห็นข้างกายนายมีผู้หญิงอื่น กลัวนายไม่รักฉันแล้ว】
【ตอนนั้นฉันผิดเอง เจ๋อชวน นายให้อภัยฉันได้ไหม】
ร่วนชูถังมองอ่านเงียบๆ รู้สึกอึดอัดในใจ
เธอกำลังจะปิดหน้าจอสนทนาแล้วหันหลังเดินหนี แต่ก็เห็นกู้เจ๋อชวนตอบกลับแล้ว
【เฉินวั่น ฉันขอถามแค่อย่างเดียว เธอยังรักฉันอยู่ไหม】
เขาล็อกอินวีแชทค้างไว้บนคอม แต่อาบน้ำยังต้องใช้มือถือตอบ
หัวใจของร่วนชูถังสั่นสะท้านเล็กน้อย
กู้เจ๋อชวนงานยุ่งทุกวัน บ่อยครั้งไม่มีเวลาตอบข้อความของเธอ
เธอชินแล้ว เพื่อไม่รบกวนงานเขา ตอนนี้เธอไม่ค่อยส่งข้อความหาเขาแล้ว
แต่ข้อความของเฉินวั่น กู้เจ๋อชวนแม้แต่อาบน้ำก็ยังหาเวลาตอบ
รักหรือไม่รัก มันชัดเจนเกินไป
ทางนั้นเฉินวั่นเกือบจะตอบในทันที
【รักค่ะ รักนายคนเดียว】
【ได้ ฉันจะไปรับเธอ】
วินาทีนี้ เธอรู้สึกว่าความรักสามปีของตัวเองเหมือนเรื่องตลก
ร่วนชูถังปิดหน้าต่างสนทนาอย่างเงียบๆ วางเมาส์กลับที่เดิม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอลงมาที่ครัวชั้นล่าง ตักโจ๊กบำรุงกระเพาะให้ตัวเองหนึ่งถ้วย แล้วค่อยๆ กินทีละช้อน
กู้เจ๋อชวนกระเพาะไม่ดี โจ๊กบำรุงกระเพาะนี้เธอเรียนทำเพื่อเขาโดยเฉพาะ เอาพุทรา ลูกเดือย และถั่วแดงที่แช่น้ำเตรียมไว้ ลงไปต้มในน้ำเดือด ใส่ข้าวฟ่างแล้วเคี่ยวไฟอ่อน พอใกล้สุกก็เต้าหู้หั่นชิ้นเล็กใส่ลงไป
โจ๊กนี้ทำเสียเวลาและเปลืองแรง แต่เพราะเขาพูดว่า “ชอบ” เธอก็ทำให้เขามาสองปี
กินโจ๊กหมดถ้วย กู้เจ๋อชวนก็เดินลงมาจากชั้นบน
เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว เป่าผมแห้ง เปลี่ยนเป็นชุดเสื้อผ้าสะอาดสดชื่น
“ไปไหนมา เมื่อกี้กลับมาไม่เห็นคุณ”
ร่วนชูถังตอบเสียงเบา “ออกไปเดินเล่นมาหน่อย”
กู้เจ๋อชวนเดินไปที่ประตู “ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอก คุณง่วงก็ไปนอนก่อน ไม่ต้องรอผมนะ”
ร่วนชูถังหลุบตาลง ครางในลำคอเบาๆ “อืม”
“คืนนี้คุณยังจะกลับมาไหม” ร่วนชูถังถาม
กู้เจ๋อชวนกำลังก้มใส่รองเท้าชะงักไปครู่หนึ่ง เงียบไปหลายวินาที ตอบว่า “บริษัทมีงานด่วน ถ้าจัดการเสร็จแล้วดึกมากก็คงไม่กลับแล้ว”
“โอ้ งั้นก็ได้” เด็กสาวไม่งอแงไม่โวยวาย
ร่วนชูถังเป็นคนรู้เรื่องรู้ราวมาโดยตลอด
กู้เจ๋อชวนไม่ได้คิดมาก เปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็เดินออกจากบ้านโดยไม่หันหลังกลับมา
ร่วนชูถังขึ้นชั้นบน เปิดประตูห้องนอนกู้เจ๋อชวน โจ๊กถ้วยนั้นข้างคอมพิวเตอร์ไม่ได้ถูกแตะต้องเลยจริงๆ
บนวีแชท เจียงสือซวี่คู่หมั้นคลุมถุงชนส่งข้อความมา
เจียงสือซวี่：【ถังถัง ตั้งใจจะกลับเจียงเฉิงเมื่อไหร่ครับ】
ในสายตาร่วนชูถัง เจียงสือซวี่คือพี่ชายข้างบ้านแสนดี เวลาเขาเรียกเธอว่า “ถังถัง” ร่วนชูถังจะไม่รู้สึกว่าเป็นชื่อเรียกแบบคู่หมั้นคู่หมาย แต่เหมือนพี่เรียกน้องมากกว่า
【รอฉันจัดการธุระทางนี้เสร็จก่อนนะคะ】
เจียงสือซวี่：【ได้ครับ มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้ตลอด】
【อืม ขอบคุณนะคะพี่สือซวี่】
เจียงสือซวี่：【พักผ่อนเร็วครับ ฝันดี】
คืนนี้ กู้เจ๋อชวนไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น ร่วนชูถังถูกเสียงเรียกเข้าปลุกให้ตื่น
“ฮัลโหล”
“ชูถัง มะรืนวันเกิดฉันนะ อย่าลืมมาร่วมงานปาร์ตี้วันเกิดฉันด้วยล่ะ!”
ร่วนชูถังวางมือถือลง มองโน้ตชื่อด้วยตาที่ยังงัวเงีย
ซูชิวอี้ เพื่อนในวงสังคมของกู้เจ๋อชวน สนิทกับเธอดี
“ได้ เธอเอาโลเคชันส่งมาให้ฉันนะ”
วางสาย ร่วนชูถังลุกขึ้นเก็บข้าวของ ออกจากบ้านไปซื้อของขวัญให้ซูชิวอี้ที่ห้าง
สร้อยคอรุ่นล่าสุดของแบรนด์ดัง เข้ากับสไตล์ของซูชิวอี้ดี
……
วันเกิดซูชิวอี้ ร่วนชูถังมาถึงก่อนแต่เช้า
“ชิวอี้ สุขสันต์วันเกิดนะ” เธอยื่นของขวัญให้
ซูชิวอี้รับของขวัญ กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
ขณะกำลังพูดคุยกันอยู่ กู้เจ๋อชวนก็ควงผู้หญิงหน้าไม่คุ้นตาคนหนึ่งมาถึงช้าเล็กน้อย
ขณะที่สายตาแตะกัน กู้เจ๋อชวนนิ่งงัน “ชูถัง คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”