ภายในอพาร์ตเมนต์ เจียงสือซวี่สวมผ้ากันเปื้อน ลงมือทำอาหารให้ร่วนชูถังด้วยตัวเอง
ชูถังพิงกรอบประตูห้องครัว กอดอกมองเขาอย่างสบายอารมณ์
“ไม่นึกเลยว่าคุณชายตระกูลเจียงจะทำอาหารเป็นด้วย”
เจียงสือซวี่ล้างผักอย่างไม่รีบร้อน “คราวก่อนคุณไม่ได้ถามเหรอว่ากับข้าวที่ผมเอาไปให้ซื้อจากที่ไหน”
เขาหันมายิ้มให้ร่วนชูถังบาง ๆ “ผมทำเอง”
ชูถังอดประหลาดใจไม่ได้ “คุณทำเองเหรอ? ทำไมรสชาติเหมือนกับข้าวที่แม่ฉันเคยทำไม่มีผิดเลยล่ะ?”
เจียงสือซวี่ยิ้มมุมปาก “แอบเรียนตอนแวะไปกินข้าวบ้านคุณน่ะ”
ชูถังแสดงท่าทีไม่เชื่อ “ไม่จริงมั้ง คุณไปบ้านฉันแค่ไม่กี่ครั้งเองนะ แล้วจะเรียนรู้ได้ยังไง?”
ตอนที่ได้พบเขาครั้งแรก เธอเพิ่งฉลองวันเกิดครบสิบขวบไปได้ไม่นาน
ส่วนแม่จากไปในวันเกิดปีที่เธออายุสิบสอง
ตลอดเวลาเกือบสองปี เจียงสือซวี่แวะไปกินข้าวที่บ้านเธอไม่เกินห้าครั้งแน่นอน แล้วเขาจะเรียนรู้ฝีมือทำอาหารของแม่ได้ยังไง
“ฉันไม่เชื่อหรอก” ชูถังเหลือบมองเขา
เจียงสือซวี่หั่นขึ้นฉ่ายเป็นเส้น จากนั้นก็หั่นเนื้อวัวแล้วหมักเครื่องปรุง
“คราวก่อนผมบอกว่าจะพาคุณไปที่หนึ่งไม่ใช่เหรอ? วันนั้นคุณบาดเจ็บเลยไม่ได้ไป พรุ่งนี้ผมพาไปนะ”
ชูถังถาม “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการทำอาหารล่ะ?”
“อืม เกี่ยวสิ”
“ก็ได้”
ไม่นานเจียงสือซวี่ก็ทำกับข้าวสองอย่างกับแกงจืดเสร็จ
ขึ้นฉ่ายผัดเนื้อวัว มะเขือเทศผัดไข่ และแกงจืดฟักเขียว
ปกติชูถังกินมื้อเย็นน้อยมาก บางครั้งก็ไม่กินเลยด้วยซ้ำ
แต่วันนี้เจียงสือซวี่ลงมือทำอาหารเอง แถมยังทำได้ถูกปากเธออย่างยิ่ง ชูถังจึงกินข้าวหมดทั้งชามอย่างที่นาน ๆ จะเกิดขึ้นสักครั้ง กับข้าวบนโต๊ะเองก็ถูกทั้งคู่กินจนเกลี้ยง