หลินจือทำงานอยู่สำนักงานโรงงาน ส่วนหลินซูอยู่ฝ่ายการเงิน
ถึงลูกสาวสองคนนี้จะแต่งงานออกไป แค่สินสอดก็คงไม่น้อยแล้ว
รอยย่นตรงหางตาของจ้าวซิ่วเหลียนยกขึ้นตามรอยยิ้ม นางคีบเนื้อปลาให้หลินจือกับหลินซูคนละชิ้น พลางเอ่ยอย่างยิ้มแย้มว่า
“มา ๆ ลองชิมฝีมือป้าจ้าวสิ ปลาเคี่ยวซีอิ๊วนี่เป็นเมนูถนัดของป้าเลย”
หลินจือไม่เกรงใจอยู่แล้ว นางหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปากทันที
หลินเจี้ยนกั๋วจิบเหล้าในถ้วย ก่อนเอ่ยชมหลินจือ
“โอ๊ย พ่อไม่เคยได้หน้าได้ตาขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต คนทำงานสำนักงานโรงงานถือเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหาร ไม่ใช่คนงานแล้วนะ
ตอนพ่อได้เป็นหัวหน้าฝ่ายผลิต ยังดีใจไม่เท่านี้เลย
จือจือ ลูกทำให้พ่อได้หน้าได้ตาจริง ๆ!
พวกเพื่อน ๆ กับพวกตาแก่บ้านเกิดคงอิจฉาจนตาร้อนกันหมดแล้ว อีกไม่กี่ปีฉางซงกับเสี่ยวเป่า
ถ้าเอาอย่างลูกกับซูซูได้ พ่อเกษียณตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ยังได้”
หลินจือกลอกตาใส่อย่างดูแคลน
“คิดไปได้สวยเชียวนะ อะไร ๆ ก็อยากกอบโกยเข้าบ้านตัวเองหมดเลยหรือไง?”
หลินเจี้ยนกั๋วโดนลูกสาวย้อนเข้าให้แต่ก็ไม่โกรธ เขายกถ้วยเหล้าขึ้นหัวเราะฮ่า ๆ สองที
จากนั้นก็คีบเนื้อปลาเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
หลินลี่เซี่ยนั่งกระสับกระส่ายอยู่ข้าง ๆ ตะเกียบในมือเขี่ยข้าวธัญพืชในชามไปมา ในหัวมีแต่เรื่องการแต่งตั้งในวันนี้วนเวียนไม่หยุด
นางจำได้ชัดเจนว่าในชาติก่อน ตอนนี้หลินจือ เซี่ยเจิ้ง และเซี่ยไป๋ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งอย่างทุกวันนี้
ชาตินี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด
ไม่มีใครเดินไปตามเส้นทางเดิมเลยสักคน
เซี่ยไป๋กับเซี่ยเจิ้งอยู่ฝ่ายเทคนิคมาตลอด ทั้งคู่แก่งแย่งชิงดีกันมาครึ่งชีวิต