จางหงเทารีบพยักหน้าให้คนขับรถที่อยู่ด้านหลัง คนขับเหยียบคันเร่งแล้วลองขับวนดูรอบหนึ่ง
รถวิ่งได้อย่างราบรื่น
ควันดำก็หายไปแล้ว แถมเหยียบคันเร่งเร่งความเร็วได้ลื่นไหลมาก
คนขับตะโกนมาทางนี้ผ่านหน้าต่างทันที
“สำเร็จแล้ว! หัวหน้าจาง ไม่มีปัญหาเลยสักนิด ดีเสียยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีก”
คราวนี้จางหงเทาเลื่อมใสจากใจจริง “ช่างหลินสมกับเป็นคนเก่งที่หัวหน้าโรงงานเชิญมาจริง ๆ ฝีมือไม่ใช่แค่พูดโอ้อวดเลย
ของสองเที่ยววันนี้ส่งได้ตรงเวลาเสียที”
พูดจบเขาก็ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า ยื่นให้หลินจือหนึ่งมวน
พอนึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นสาวน้อย เขาก็ชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน
“ดูความจำฉันสิ! เอ่อ... เธอชอบอะไรล่ะ? ฉันจะไปเตรียมมาให้เดี๋ยวนี้!”
คนมีฝีมือเช่นนี้สำคัญกับทีมขนส่งของพวกเขามาก วันนี้ต่อให้เธอเรียกร้องดาวกับเดือน เขาก็ต้องหาทางหามาให้ได้
หลินจือเผยเขี้ยวเสือสองซี่ ยิ้มหวานให้
“ช่างจาง ฉันชอบกินค่ะ ขอแค่เป็นของกิน ฉันกินได้หมด!”
เห็นท่าทางอยากกินของสาวน้อยแล้ว จางหงเทาก็ชะงักไป ก่อนจะหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี
“ฮ่า ๆ ๆ... ชอบกินก็ดีแล้ว ชอบกินก็ดี! เรื่องนี้จัดการง่าย”
จางหงเทาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ในห้องทำงานฉันมีของอยู่พอดี ชอบอะไรก็เอากลับไปกินได้ ถ้าไม่ชอบ ฉันจะไปสหกรณ์จัดซื้อให้อีก?”
หลินจือตาเป็นประกาย แล้วเดินตามจางหงเทาไปที่ห้องทำงาน
จางหงเทาหยิบของกองหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก
มีลูกอมนมกระต่ายขาวใหญ่ แอปเปิล นมมอลต์เข้มข้น ลูกพีชเหลืองกระป๋อง แล้วก็แผ่นผลไม้กวน