หลินซูพาหลินจือเพิ่งก้าวออกจากบ้าน ก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น
“ซูซู จะออกไปข้างนอกหรือ?”
หลินจือมองไปตามเสียง เห็นเงาร่างสูงเพรียวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงปากบันไดชั้นสอง
เขาสวมกางเกงสีน้ำเงินเข้มที่ซักจนสีซีด กับเสื้อเชิ้ตสีขาว มีกระบอกปากกาเสียบอยู่ที่กระเป๋าเสื้อ
ผมตัดสั้นเรียบร้อยเป็นทรงเกรียน สวมแว่นตา ดูสุภาพเรียบร้อย
แววตาหลังกรอบแว่นมองไม่ชัดนัก
พอเห็นเขา หลินซูก็กระโดดโลดเต้นลงบันไดไปหยุดตรงหน้าชายคนนั้น
“พี่เซี่ยไป๋ ไปกันเถอะ พี่สาวฉันฟื้นแล้ว”
เซี่ยไป๋ลูบศีรษะหลินซูอย่างเอ็นดู ก่อนพยักหน้าให้หลินจือ
หลินซูหันมาบอกหลินจือว่า
“พี่หญิง พี่เซี่ยไป๋จะไปรับน้องชาย พอดีไปทางเดียวกับพวกเรา”
หลินจือสูดหายใจลึกแล้วโบกมือให้นาง “อืม รู้แล้ว”
มือทั้งสองข้างกำแน่น เซี่ยไป๋ หลินซู...
นี่ไม่ใช่พระเอกกับนางเอกจากนิยายยุคสมัยที่นางอ่านประจำหรอกหรือ?
นิยายเล่มนี้เป็นรางวัลจากฐานที่มั่น หลังจากนางฆ่าซอมบี้ขั้นสามได้ในยุควันสิ้นโลก
หลังวันสิ้นโลก หนังสือถูกทำลายไปจนเกือบหมด เล่มยับ ๆ เล่มนั้นเป็นหนังสืออ่านเพียงเล่มเดียวที่นางมี
นางพลิกอ่านมันซ้ำไปซ้ำมาจนสันหนังสือเริ่มมันเงา
ชื่อเรื่องคือ 【เริ่มต้นผงาดในยุค 70 จากการเข้าทำงานในโรงงานเครื่องจักร】
นี่เป็นนิยายแนวสร้างตัวของพระเอกล้วน ๆ เล่าเรื่องหลังจากเซี่ยไป๋เข้าทำงานในโรงงานเครื่องจักร
เขาอาศัยสติปัญญาและโอกาส ไต่เต้าขึ้นเป็นผู้อำนวยการโรงงานทีละขั้น
จากนั้นก็นำโรงงานเครื่องจักรพัฒนาเทคโนโลยี จนได้รับการยอมรับจากทางการ และกลายเป็นบุคคลชั้นนำของวงการ