หลินฉางซงดึงสติกลับมาจากภวังค์ พลางลูบขวัญผมของหลินเป่าแล้วตอบว่า
“ได้ คืนนี้มานอนเบียดกับฉันแล้วกัน”
คืนนี้หลินเว่ยหมินเพิ่งถูกจับใส่กระสอบตีมา ทางจ้าวซิ่วเหลียนคงไม่สงบแน่ อย่าให้เสี่ยวเป่าไปนอนกับพ่อเลยดีกว่า
เป็นอย่างที่คิด กลางดึกเสียงร้องโหยหวนของจ้าวซิ่วเหลียนก็ดังขึ้น
“โอ๊ย ลูกแม่! เกิดอะไรขึ้นกับลูก?”
หลินฉางซงกับหลินเป่าหลับไปแล้ว ทั้งคู่พลิกตัวบนเตียงแล้วเอาผ้าห่มคลุมหู ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา นอนให้เต็มอิ่มก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
หลินจือที่อยู่ห้องข้าง ๆ ตามหลินซูมาถึงห้องของจ้าวซิ่วเหลียนกับหลินเจี้ยนกั๋ว
ก็เห็นหลินเว่ยหมินนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าบวมช้ำจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้
พูดแทบไม่เป็นคำ ได้แต่ครางอืออาออกมา!
หลินจือพิงกรอบประตูแล้วหลุดหัวเราะพรืด จ้าวซิ่วเหลียนเห็นพี่น้องสองสาวก็รีบถลาเข้ามาคว้ามือหลินซูไว้ทันที
“ซูซู รีบมาดูพี่ชายลูกเร็ว นี่มันฝีมือใครกัน? หรือหลินจือเป็นคนลงมือ เพราะไม่พอใจที่เว่ยหมินได้งานของลูกไป?
ถึงได้ตีเขาจนเป็นแบบนี้?
ใช่แล้ว ๆ ตอนกลางคืนหล่อนออกไปข้างนอกด้วย!”
หลินจือกระแอมเตือนจ้าวซิ่วเหลียน
“ตอนฉันออกไปข้างนอกกลางคืน ฉันอยู่กับฉางซงและเสี่ยวเป่าตลอด คุณหมายความว่าฉันร่วมมือกับพวกเขาสองคนเหรอ?
ไม่อย่างนั้นฉันโทรแจ้งตำรวจดีไหม ให้ตำรวจสืบดูว่าฉันเป็นคนทำหรือเปล่า?”
จ้าวซิ่วเหลียนลืมไปเสียสนิทว่าตอนกลางคืนหลินจือออกไปกับหลินฉางซงและเสี่ยวเป่า
ถ้าหลินจือเป็นคนทำ เสี่ยวเป่าก็ต้องมีส่วนด้วย เห็นหลินจือพูดอย่างมั่นใจ แถมยังจะเรียกตำรวจ แบบนี้คงไม่ใช่ฝีมือยัยเด็กนี่แน่