“พี่...พี่ชาย...ปล่อยก่อนเถอะ หูผมจะหลุดแล้ว”
หลินเป่าเจ็บจนเบ้หน้า เอียงคอร้องโอดโอย หลินฉางซงจึงปล่อยหูเขา
“พูดมา เกิดอะไรขึ้น?”
หลินเป่าเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างออกรสออกชาติ
หลินฉางซงชะงักไป ก่อนหันไปมองหลินจือที่นั่งแทะเนื้อแห้งอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้าง ๆ
เขาหยิกต้นขาตัวเองทีหนึ่ง “เสี่ยวเป่า ผมกำลังฝันอยู่หรือเปล่า? พี่ใหญ่เก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
หลินเป่าเชิดคอเถียง “ไม่ได้ฝันเสียหน่อย พี่ใหญ่ต่างหากที่ไล่คนตระกูลเซี่ยไป!”
หลินจือเห็นสายตาไม่อยากเชื่อของหลินฉางซง จึงพูดอู้อี้ทั้งที่ยังเคี้ยวเนื้อแห้งอยู่
“เดิมทีฉันก็แรงเยอะอยู่แล้ว แค่ไม่อยากเอามาใช้กับพวกนายเท่านั้นเอง
สุดท้ายพวกนายจัดการคนตระกูลเซี่ยยังไม่ได้ ฉันจะหวังพึ่งนายและพ่อได้ที่ไหน ก็ต้องลงมือเองสิ
หรือจะให้ฉันยกงานให้คนอื่นหรือไง?”
หลินเจี้ยนกั๋วถูกพูดจนหน้าแดงก่ำ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรแต่กลับพูดไม่ออก
หลินฉางซงมองหลินจือด้วยดวงตาแดงก่ำ ในที่สุดเขาก็วางใจเรื่องพี่สาวได้สักคน
ในบรรดาพี่สาวสองคน ในที่สุดก็มีคนหนึ่งที่ปกป้องตัวเองได้ ไม่ต้องคอยกลัวว่านางจะถูกคนอื่นวางแผนเล่นงานจนต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ระทม
ตั้งแต่พี่สาวทั้งสองกลับเข้าเมืองมา เขาก็หวาดระแวงอยู่ตลอด กลัวว่าพวกนางจะถูกแม่เลี้ยงขายทิ้งต่อหน้าต่อตา
ตอนนี้พี่ใหญ่ไม่เห็นคนตระกูลเซี่ยอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ ดีเหลือเกิน ดีจริง ๆ...
หลินจือมองหลินฉางซงที่ตาแดงก่ำและตื่นเต้นจนออกนอกหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไรซาบซึ้ง