หลินจือเปิดกระสอบทั้ง 12 ใบที่เก็บมาจากบ้านของเซี่ยไป๋ก่อน
พระเอกนี่ชั่วจริง ๆ สมคบคิดกับหวังเซิ่ง กล้าถึงขั้นแจ้งความใส่ร้ายผู้อำนวยการเฉิน แล้วยังคิดจะเล่นงานเธออีก
ของพวกนี้ถือว่าเธอช่วยผดุงความยุติธรรมก็แล้วกัน
เธอเปิดดูทีละใบ สิบกระสอบเป็นข้าวสาร อีกสองกระสอบที่เหลือเป็นแป้งสาลีขัดขาว
หลินจือค่อนข้างตกใจ ยุคนี้ข้าวและแป้งขัดขาวหายากมาก
ในเมืองต่างก็ได้รับการปันส่วน ไม่มีบ้านไหนหาข้าวสารกับแป้งสาลีขัดขาวได้มากขนาดนี้
ไม่รู้ว่าเซี่ยไป๋กับหวังเซิ่งไปเอามาจากไหน หรือคิดจะเอามาขายในนครหนานกันนะ?
คราวนี้เธอได้ประโยชน์เต็ม ๆ เพราะชอบอาหารมากที่สุด จะได้เอาของกินไปให้เซี่ยเจิ้งทำอาหารให้
มิติของเธอคือห้องพักที่เธอมีในยุคสิ้นโลก มีห้องนอนหนึ่งห้องกับห้องอาบน้ำและล้างหน้าอีกหนึ่งห้อง
เดิมทีก็ไม่ได้กว้างอะไร พอเก็บของพวกนี้เข้าไปจนหมด แทบไม่มีที่ให้วางเท้า
หลินจือยกกระสอบทีละใบไปกองไว้ข้างโต๊ะข้างเตียง
พื้นที่ถึงค่อยดูไม่อึดอัดเท่าเดิม
จากนั้นเธอก็เริ่มเปิดดูของที่เก็บมาจากบ้านผู้อำนวยการเฉิน
มิน่าหวังเซิ่งถึงพูดถึงป้าของเธอว่าเก็บของดีไว้ไม่น้อย ของดีจริง ๆ ด้วย
ในห่อผ้าสองห่อนั้นเต็มไปด้วยเงินกับคูปอง
หลินจือเบิกตาค้าง คูปองเป็นปึก ๆ พวกนี้แหละที่เธอขาดมากที่สุด
ยุคนี้ไม่มีคูปองก็แทบทำอะไรไม่ได้
ไปสหกรณ์ร้านค้าก็ซื้ออะไรไม่ได้สักอย่าง
คูปองใช้จ่ายในนครหนานได้ เรื่องนี้ก็ไม่ได้มีข้อจำกัดอะไรเป็นพิเศษ
ส่วนธนบัตรต้าเที่ยว ต้องเอาไปใช้ต่างเมือง หรือจะเอาไปซื้อของในตลาดมืดก็ได้ ขอแค่ไม่ถูกคนจากคณะกรรมการปฏิวัติจับได้ก็น่าจะไม่มีปัญหา