เสียงคร่ำครวญราวกับเจ็บปวดแสนสาหัสของหลินฉางซงดังมาจากชั้นล่าง หลินจือยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ พลางพลิกหน้าหนังสืออย่างไม่รีบร้อน
นางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก เริ่มอยากกินอะไรขึ้นมาแล้ว
คงต้องออกไปหาอาหารดี ๆ เสียหน่อย ที่นี่ไม่เหมือนยุคสิ้นโลก จะซื้อด้วยเงินหรือขึ้นเขาไปหา
อย่างไรก็ต้องหาอะไรกินได้แน่
นางมีมิติส่วนตัว แม้จะเก็บของให้สดใหม่ไม่ได้ แต่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ แล้วนำมาแลกเป็นอาหารปรุงสุกหรือไส้กรอกกับเนื้อหมูตากแห้งก็ได้
ในจังหวะนั้นเอง หลินซูก็กัดริมฝีปาก เดินเข้ามาด้วยท่าทางรู้สึกผิด
“พี่คะ ฉันกลับมาแล้ว!”
หลินจือพลิกตัวนอนหันหลังให้หลินซู ตอนนี้พอเห็นหน้านางก็อยากตบให้แบนไปเสีย
ช่วงแรกของยุคสิ้นโลก หลินจือเคยเจอแม่พระอย่างหลินซูมามาก คนที่โชคร้ายที่สุดก็คือคนรอบตัวพวกนาง
เพราะความใจอ่อนและการกระทำบ้าบอสารพัดของพวกนาง คนรอบข้างจึงต้องเสียชีวิตอยู่เสมอ
แต่ตอนนี้เป็นยุคสงบสุข คงไม่ถึงกับต้องเสียชีวิต
แต่ก็ชวนคลื่นไส้พอแล้ว
ตัวหลินซูเองกลับได้ชื่อเสียงดีงาม ส่วนคนที่เสียเปรียบก็เป็นคนรอบตัวนางตลอด
อย่างเช่นหลินฉางซงกับหลินจือ
เดิมทีเด็กสาวเจ้าของร่างเพิ่งกลับมาจากนครเซี่ยงไฮ้ได้ไม่นาน แถมยังเห็นแก่ตัวและใจร้าย จึงไม่ได้สนิทกับหลินซูนัก
เพราะอย่างนั้นนางจึงไม่ค่อยเสียเปรียบ
แต่หลินฉางซงกลับคอยออกหน้าแทนหลินซูอยู่เสมอ ทุกครั้งที่พี่สาวคนรองคนนี้ใจแม่พระกำเริบ ก็ทำเอาหลินฉางซงกระวนกระวายและผิดหวังจนหัวใจเย็นชา
หากไม่ใช่เพราะเรื่องงานครั้งนี้สำคัญมาก เกรงว่าหลินฉางซงคงไม่เข้าไปยุ่งแล้ว