กัวซวงเฉวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มถามเซี่ยไป๋
“ฉันยังไม่ได้ถามนายเลย ตั้งใจจะไปแผนกไหนล่ะ พูดมาให้ฟังตอนนี้สิ”
เซี่ยไป๋เป็นเด็กหนุ่มที่ทั้งกล้าหาญและมีไหวพริบ เขาอยากดึงมาเป็นพวก แต่ตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ที่แผนกช่างฝีมือ ตำแหน่งนี้แทบไม่มีประโยชน์กับเขาเลย
แววตาเซี่ยไป๋วูบไหว ก่อนย้อนถามว่า
“คุณคิดว่าผมไปแผนกไหนถึงจะเหมาะหรือครับ?”
กัวซวงเฉวียนหยิบบุหรี่สองมวนออกมาจากลิ้นชัก มวนหนึ่งยื่นให้เซี่ยไป๋ ส่วนอีกมวนจุดสูบเอง
“ดีที่สุดคือมาเป็นเลขาของฉัน นายคิดว่าอย่างไร?”
เซี่ยไป๋เลิกคิ้ว โรงงานขนาดใหญ่ที่มีคนเป็นหมื่นอย่างที่นี่ มีเพียงผู้อำนวยการโรงงานกับเลขานุการคณะกรรมการพรรคเท่านั้นที่มีเลขาส่วนตัว
ส่วนรองผู้อำนวยการโรงงานหลายคนไม่มีเลขาประจำตัว
ใต้บังคับบัญชาของรองผู้อำนวยการแต่ละคนมีสำนักงานโรงงาน
ในสำนักงานมีทั้งเจ้าหน้าที่ธุรการ เสมียน และเจ้าหน้าที่สื่อสาร
รองผู้อำนวยการทั้งโรงงานใช้เจ้าหน้าที่ของสำนักงานโรงงานร่วมกัน
เพราะอย่างนั้น พอกัวซวงเฉวียนพูดถึงเลขาของตัวเอง เขาจึงยิ้มกว้างเป็นพิเศษ
เมื่อเข้ารับตำแหน่งแล้ว เขาก็จะมีเลขากับคนขับรถเป็นของตัวเอง
เซี่ยไป๋ไม่อยากเป็นเลขาของกัวซวงเฉวียน คนผู้นี้เจ้าอารมณ์เหลือเกิน เผลอหน่อยเดียวก็อาจใช้เขาเป็นเครื่องมือได้
เขาคิดว่าสำนักงานโรงงานนี่แหละเหมาะดี เจ้าหน้าที่ในนั้นสามารถเข้าถึงความลับของโรงงานได้
ทั้งยังมีเหตุผลเหมาะสมที่จะติดต่อกับรองผู้อำนวยการโรงงานคนอื่น ๆ
เซี่ยไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังเคร่งขรึม
“ผู้อำนวยการกัว ผมเหมาะจะเป็นหูเป็นตาให้คุณอยู่เบื้องหลัง อย่าให้ผมไปอยู่ต่อหน้าผู้คนเลย