หลินซูอุ้มหลินเป่าแล้ววิ่งกลับบ้านทันที
“พี่ใหญ่ เสี่ยวเป่าแค่ล้อเล่น อย่าโกรธเลยนะ!”
หลินจือเพิ่งนึกได้ทีหลังว่าเจ้าเด็กแสบกำลังหาว่านางเป็นแม่เสือใช่ไหม?
พอนางรู้ตัว หลินซูก็อุ้มหลินเป่าขึ้นตึกไปแล้ว
หลินซูปิดปากหลินเป่า เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
“เจ้าตัวแสบ แกยังโดนพี่ใหญ่ตีไม่พอหรืออย่างไร? ก้นไม่เจ็บแล้วหรือ?”
หลินเป่านอนพาดอยู่บนไหล่หลินซู มือเล็กเกาะคอนางไว้แล้วถามว่า
“พี่รอง ผมก็ไม่ได้พูดผิดนี่นา ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
คราวก่อนหมาเหลืองตัวใหญ่ข้างล่างเห่าใส่ผม พี่ใหญ่แค่ถลึงตาใส่ มันก็หางจุกตูดวิ่งหนีไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่แม่เสือแล้วจะเป็นอะไร?”
หลินจือได้ยินคำพูดนั้นจากด้านหลัง ทั้งโมโหทั้งขำ
“หลินซู ส่งเจ้าเด็กแสบมาให้ฉัน ฉันจะทำให้รู้ว่าแม่เสือร้ายกาจแค่ไหน”
จ้าวซิ่วเหลียนมองพวกเขาทะเลาะหยอกล้อกันพลางเดินขึ้นตึกไป แล้วหัวเราะพร้อมโบกมือให้กัวไห่เสีย
“ฉันกลับไปทำกับข้าวแล้วนะ เธอก็อยู่ตรงนี้อวดสามีแซ่กัวของเธอต่อไปเถอะ แล้วก็ชมลูกชายตัวเองอีกสักหน่อย”
กัวไห่เสียกระทืบเท้า ก่อนจะกลับบ้านตัวเอง
ตอนที่คนตระกูลหลินมาถึงหน้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงซ่งผิงกับหลินลี่เซี่ยคุยกันมาจากห้องข้าง ๆ
ในบ้านตระกูลเซี่ย หลินลี่เซี่ยล้างผักที่โรงอาหารมาทั้งวัน พอตกเย็นกลับมายังต้องทำกับข้าวให้คนทั้งบ้านตระกูลเซี่ยกิน
คืนเข้าหอเมื่อวาน เซี่ยไป๋กลับไม่แตะต้องนางเลย
เรื่องแบบนี้นางก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร หรือเซี่ยไป๋ยังคิดถึงหลินซูอยู่?
ไม่อย่างนั้นเซี่ยไป๋อายุตั้งยี่สิบกว่าแล้ว คนบ้านอื่นวัยเดียวกัน ลูกคงวิ่งเล่นกันจนโตแล้ว