ตั้งแต่มาถึงที่นี่ หลินจือยังไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงเลย ไหน ๆ ก็จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว อีกเดี๋ยวลงไปชิมอาหารในงานแต่งของตระกูลเซี่ยดีกว่า
พอแต่งตัวเสร็จ เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ทำไมตัวเองถึงไม่ได้ไปทำงาน
หลินซูก็ไม่ได้เรียกเธอด้วยหรือ?
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมาถามหลินซู อีกฝ่ายกำลังกวาดพื้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
“วันนี้วันอาทิตย์ ทุกคนหยุดงานกัน ปกติแล้วพี่จะได้นอนตื่นสายขนาดนี้ที่ไหนกันล่ะ?”
หลินเจี้ยนกั๋วนั่งไขว่ห้างจิบชา พอได้ยินบทสนทนาของสองพี่น้องก็แทรกขึ้นมา
“จือจือคงนอนจนเบลอไปแล้วสินะ? ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กินเลย”
หลินจือกำลังจะตอบ หลินฉางซงกับหลินเป่าก็รีบร้อนวิ่งออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อผุดเต็มหน้า
หลินฉางซงมองหลินเจี้ยนกั๋ว กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะลดเสียงพูด
“พ่อ ใต้เตียงของผมกับเสี่ยวเป่ามีของอยู่ ดึงออกมาไม่ได้ครับ”
ตอนนี้เหลือเพียงหลินเจี้ยนกั๋ว จ้าวซิ่วเหลียน หลินซู หลินจือ หลินฉางซง และหลินเป่าอยู่ที่บ้าน
หลินเจี้ยนหมินกับซุนหงไปช่วยงานแต่งของตระกูลเซี่ยแล้ว
พอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ลุกพรวดขึ้น
วันนี้มีคนเข้าออกห้องรับแขกของบ้านหลินมากมาย ทั้งห้องนอนใหญ่ ห้องของหลินฉางซง และห้องของหลินจือกับหลินซู
เมื่อวานจ้าวซิ่วเหลียนกำชับแล้วกำชับอีกให้ล็อกประตูไว้
แต่วันนี้กลับมีของที่ไม่รู้ที่มาหลุดเข้ามาในบ้านหลินจนได้
แถมยังเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครรู้ตัวเลยสักคน