หลินลี่เซี่ยดึงหลินซูขึ้นโต๊ะโดยไม่สนใจเสียงปฏิเสธ
พอทั้งคู่นั่งลง ก็เห็นเซี่ยเจิ้งอยู่ฝั่งตรงข้าม หลินลี่เซี่ยเม้มปาก ก่อนหันไปถามเขา
“เซี่ยเจิ้งกลับมาด้วยหรือ?”
เซี่ยต้าซู่จิบเหล้าคำหนึ่ง แล้วเอ่ยเนิบ ๆ
“อืม เจ้ารองกำลังพักรักษาตัว ฉันให้เจ้าสามไปเรียกมา
ให้กลับมากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันเสียหน่อย”
สีหน้าของเซี่ยเจิ้งยังคงไร้อารมณ์ ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความรำคาญ
พ่อของเขาคงได้ยินมาว่าเขากำลังจะเลื่อนตำแหน่ง ถึงได้รีบร้อนเรียกเขากลับมาแบบนี้
ช่วงนี้คนระดับกลางในโรงงานหลายคนถูกปลดจากตำแหน่ง มือของเขาทำงานละเอียดไม่ได้
งานช่างเทคนิคคงแตะต้องไม่ได้แล้ว
เบื้องบนคิดจะให้เขาไปสายบริหารการผลิต นับว่าเป็นการเอ็นดูและตั้งใจจะฝึกฝนเขากระมัง!
พอเรื่องผู้อำนวยการเฉินแห่งโรงงานผ่านไป
เขาก็คงได้เข้ารับตำแหน่งในไม่ช้า
พ่อของเขาดิ้นรนมาทั้งชีวิต ยังได้เป็นแค่หัวหน้าฝ่ายผลิต
คราวนี้เขากลับได้ตำแหน่งใหญ่กว่าพ่อ ไม่รู้ว่าพ่อจะหมั่นไส้แค่ไหน
ถึงอย่างนั้นก็ยังจำต้องเรียกเขากลับมากินข้าว
คนตระกูลเซี่ยคงไม่มีใครต้อนรับเขานัก
เขาเหลือบมองหลินลี่เซี่ยกับหลินซูที่นั่งฝั่งตรงข้าม มองใบหน้าของหลินซูที่คล้ายหลินจืออยู่เจ็ดส่วน
แล้วก็ก้มหน้าลง หลินจือใกล้จะกลับมาแล้ว ก่อนจากไป นางเคยบอกว่าหวังว่าเมื่อกลับมาแล้ว เขาจะยอมเป็นคนรักของนาง
มุมปากเขายกขึ้น หากเขาไม่ยอมรับ เกรงว่านิสัยของหลินจือคงบีบบังคับเขาแน่
หลินลี่เซี่ยล้วงมือควานหาผงยาในกระเป๋า ก่อนลุกขึ้นถาม