หลินเจี้ยนหมินตบมืออย่างอารมณ์ดี
「ได้เลย แต่งออกเรือนที่บ้านน้องรองก็แล้วกัน ทั้งประหยัดเวลาเดินทางทั้งสะดวก ตกลงตามนี้」
ซุนหงลุกขึ้นไปส่งเซี่ยต้าซู่ด้วย
「ก็ดีเหมือนกัน เช่นนั้นวันก่อนแต่ง พวกเราค่อยมาให้ลูกสาวแต่งออกเรือน
น้องรอง น้องสะใภ้รอง พวกเจ้าเห็นว่าอย่างไร มีอะไรลำบากหรือไม่」
จ้าวซิ่วเหลียนส่ายหน้า
「ไม่มี ไม่มี แค่ให้ลี่เซี่ยมาที่นี่ก็พอ บ้านเจ้าบ่าวก็อยู่ใกล้ ควรแต่งออกเรือนจากบ้านนี่แหละ」
นางกล้าพูดว่าไม่หรือ
ลูกชายคนเล็กของนางยังอยู่ที่บ้านเกิดนั่น
ทั้งสองครอบครัวตกลงวันแต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว บิดากับบุตรชายตระกูลเซี่ยจึงพาแม่สื่อกลับบ้าน
ทางบ้านตระกูลหลิน พอส่งสองพ่อลูกตระกูลเซี่ยกลับไปแล้ว หลินเจี้ยนหมินกับซุนหงก็เก็บข้าวของ เตรียมกลับหมู่บ้าน
หลินเจี้ยนกั๋วเดินวนเวียนอยู่รอบหลินเจี้ยนหมิน
「พี่ใหญ่ พักต่ออีกสักสองสามวันเถอะ กว่าจะได้มาหาผมสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย」
หลินเจี้ยนหมินผลักหลินเจี้ยนกั๋วที่ขวางทางออก
「หลีกไปก่อน หมู่บ้านใกล้ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว พวกเราต้องกลับไป
ไม่อย่างนั้นหัวหน้ากองผลิตคงไม่พอใจ
เขาบอกว่าเมื่อถึงฤดูเก็บเกี่ยว ต่อให้เป็นเด็กห้าขวบก็ต้องลงนา พวกเราออกมาได้สักครั้งก็นับว่าเขาเมตตามากแล้ว」
ซุนหงมองพี่น้องสองคนกระซิบกระซาบกันแล้วหัวเราะ ก่อนเกลี้ยกล่อมหลินเจี้ยนกั๋ว
「น้องรอง อีกครึ่งเดือนลี่เซี่ยก็จะแต่งออกเรือนแล้ว พวกเรายังต้องมาอีกครั้ง
อย่าทำตัวเหมือนเด็กที่ขาดพี่ใหญ่ไม่ได้สิ」